Voor de verandering tussen alle triatlon-verslagen, een familia-verslag van onze uitjes met Eva, Frank en de kleine!
Un saludo,
Op vrijdagavond 17 juli om 22 uur zijn Eva, Frank en de kleine bij ons gearriveerd. Dat was wel even schrikken om te zien hoeveel Eva in zo´n korte tijd was aangekomen. En dan nog maar niet te spreken hoeveel ze nog eens extra is aangekomen in deze twee weken in España....grapje!!!
De combinatie van werk, trainingen, wedstrijden, huishouden en warmte had mij de afgelopen maanden flink vermoeid. Van de drie zomers dat we in Murcia wonen, is dit veruit de warmste zomer. Een alternatief weekendje zonder wedstrijden maar met rust en familia, kwam niet ongelegen! Ook was het dit weekend een stuk koeler met ongeveer 31-32 graden. Een ideaal weekend om te herstellen en te genieten!
Zaterdagochtend is Bart zijn fietstraining gaan doen, en intussen ben ik met Eva, Frank en de kleine naar het zwembad gegaan, waar we met zijn allen zwangerschaps-zwemmen hebben gedaan met churros, gewichtjes, tablas en pulls. Na het middageten zijn we Caravaca gaan bezoeken met het oude stadsdeel, het kasteel en een wandelpark. Bij het kasteel hebben we ons nog vermaakt met het bekijken van mensen in "mooie feestkledij" bij een echte traditionele spaanse trouw. Ook hadden we nog een heerlijk ijsje gegeten in onze ondertussen Caravacaanse heladeria, waar Eva jammergenoeg niet van mocht genieten ivm de zwangerschap.
Dus hebben wij maar een extra groot ijsje genomen om te compenseren!! (commentaar erbij gezet door Bart)Zondag zijn we naar de Nacimiento del Rio Mundo gegaan in Castilla la Mancha. In Hellin hebben we een tussenstop gemaakt, waar we uit eten zijn gegaan in een chinees restaurant, wat heel erg lekker was. Daarna hebben we een siesta gedaan in een mooi parkje met bomen, en vervolgens zijn we verder gereden naar de Nacimiento del Rio Mundo. De streek waar we doorreden was mooi groen, in tegenstelling tot Murcia, en er was zelfs een waterval te zien! Jammergenoeg waren er veel parkwachters, waardoor we niet even snel in de rio konden baden, maar het was heel mooi en zeker de moeite waard om te bezoeken! Op de terugweg zijn we via rijstvelden, en emblases gereden. Het laatste embalse was het embalse van de triatlon van Agramon. Tot onze teleurstelling stond daar heel weinig water in, nog maar zien wat dit gaat geven over een paar weken...
Na het weekend begon er weer een nieuwe werkweek. Bart moest in de ochtend en in de avond gaan werken, en ik moest enkel in de avond gaan, waardoor ik veel tijd had om met Eva en Frank bij te kletsen :))!..... jaja, alles is weer de revu gepasseerd!
Maandagochtend bestond voornamelijk uit uitrusten. En tussen de middag zijn we met zijn allen gaan trainen in het zwembad van de universiteit.
Dinsdag ben ik mijn fietstraining gaan doen bij de condomina, terwijl Eva en Frank een tour hebben gemaakt op de mountainbikes. Daarna zijn we gaan inkopen doen in de alcampo, waar we calamares hadden gekocht, om vervolgens ensalada murciana te maken en pasta met calamares. Oeps, was ik vergeten dat Bart in de avond zijn looptraining ging doen, maar de visjes hadden gelukkig geen maagproblemen veroorzaakt. In de avond zijn we met zijn allen tapas gaan eten in de Thader, wat heel erg lekker was! We wisten wel niet altijd wat we bestelden, maar het was gelukkig allemaal heel lekker.
Woensdag stond mijn looptraining op het programma, die heb ik alleen gedaan, want de kleine vindt dat niet zo fijn. In de avond zijn Eva en Frank naar Fuensanta gegaan om te wandelen, maar de wandeling was van korte duur, want intussen hadden zij ook ervaren hoe warm Murcia in de zomer kan zijn.
Donderdag heb ik mijn fietstraining gedaan bij de condomina, en Eva en Frank waren intussen naar de Sierra Espuña gegaan om te gaan wandelen. Dit was niet echt de juiste dag om een wandeling te gaan maken, want dit was ongeveer de warmste dag uit de Murcia geschiedenis. De thermometer heeft 48 graden gehaald in de schaduw, en het was bijna onmenselijk. Ook op mijn werk in het zwembad was het behoorlijk afzien. We waren het er allemaal over eens dat je op dit soort dagen beter kunt rusten en uit de zon kunt blijven. En dan te bedenken dat er mensen zijn die de hele dag in de brande zon hebben moeten werken.... Ik zou het gewoonweg niet kunnen.
Vrijdag waren we tussen de middag met z´n allen gaan zwemmen, en het was zo rustig dat we het zwembad gans voor ons alleen hadden! In de avond zijn Eva en Frank meegegaan naar Bart zijn lab, en hebben daar de gran-tour gekregen inclusief oogmetingen. Het was de bedoeling dat ze daarna naar het Balneario van Archena zouden gaan, maar dat is er nooit van gekomen. Bart had onze vriendjes goed weten bezig te houden op het lab!
Zaterdag was voor Bart en mij een rustdag. De volgende dag stond namelijk de triatlon van Jumilla op het programma, en alles moest klaargelegd en gepoetst worden. In de ochtend hebben we met hulp van Eva en Frank het huis gepoetst, de koelkast ontdooid, en de fietsen gepoetst (bedankt Frank!). In de avond hebben Bart en ik onze wedstrijdspullen gepakt, en zijn Eva en Frank een wandeling gaan maken in Cieza.
Zondag was de triatlon van Jumilla (uitgebreid verslag volgt nog)!
Maandag begon er weer een nieuwe week en moesten er weer boodschappen gedaan worden in de alcampo, waarbij Eva en Frank me vergezeld hadden. Tijdens het shoppen kreeg ik een telefoontje dat er technische problemen waren in het zwembad en dat ik in de avond niet moest komen werken, en dat we ook niet konden komen om te trainen. Daarom zijn we in de namiddag met zijn allen gaan zwemmen in het zwembad van La Flota, waar ook enkele van onze triatlon-amigos Carlos, Sergio, Javier, Mayte en Raquel waren. Eva en Frank hebben daar de nodige baantjes kunnen zwemmen, want als Bart eenmaal in het spaans begonnen is, is hij niet meer te stoppen! Daarna zijn we Murcia gaan bezoeken met een zoektocht naar een italiaans restaurant dat we nooit gevonden hebben, dus werd het daarna maar brood eten :(.
Dinsdag heb ik mijn looptraining gedaan, en daarna ben ik boodschappen gaan doen bij de eroski, intussen hebben Eva en Frank zich klaargemaakt voor een dagje strand bij Isla Plana. In de avond zijn we met zijn allen gaan eten in Muerde la Pasta in de Thader, waar we alle pastas, ensaladas, pizzas en nagerechten geprobeerd hebben!
Woensdag stond er een fietstraining op het programma en hebben Eva en Frank kado-shopping gedaan. Woensdag was het weer een ongelofelijk warme dag, waarbij de warmte me teveel geworden was. Tijdens het werk was ongeveer mijn hele maag omgekeerd, en voelde ik me ongelofelijk ellendig. Na het werk ben ik het zwembad ingegaan om me af te koelen, daarna een koude douche genomen, en vervolgens geprobeerd om zonder brokken te maken, naar huis te rijden. Daarna ben ik met Eva en Frank thuis in de airco gaan zitten totdat Bart thuis kwam van zijn fietstraining. Om 21 uur zijn we nog met zijn allen een kleine wandeling door de wijk gaan maken.
Donderdag zijn Bart en ik tussen de middag een zwemtraining gaan doen. Eva en Frank hadden gepland om vandaag te vertrekken, maar zijn toch nog een dagje langer gebleven omdat Frank ziek was geworden. Of het door de warmte kwam of dat hij een buikvirus had opgelopen weten we niet, maar er zijn nodige wc-bezoekjes gepasseerd :(
Vrijdag ging het al iets beter met Frank en hadden ze besloten om "vroeg" in de ochtend te vertrekken. Uiteindelijk zijn ze om 15 uur richting het noorden vertrokken, nadat ze nog "snel" een olijfboompje gekocht hadden. (Het is nog altijd niet duidelijk of ze hem zelf gekweekt hadden, want we hadden ze al als vermist opgegeven bij de guardia civil). Na het afscheid :(.... hebben we snel middaggegeten, siesta gedaan en daarna kon mijn laatste werkdag voor de zomervakantie beginnen.
Twee zeer geslaagde en gezellige weken, die echt omgevlogen zijn! Ook de katze vond het heel fijn met Eva en Frank in huis, want dan werd ze nog meer verwend! Ze moest dan wel haar stoel afstaan aan Eva, maar de katze had zich al een nieuw huisje gemaakt in een melkkarton. Zolang de katze knuffels, brokjes en tarrinas krijgt, zul je haar niet horen klagen!!! De katze had althans een goed maatje gevonden aan Eva, en de katze was behoorlijk teleurgesteld toen ze zag dat de logeerkamer leeg was....
Un saludo,
Annika
De autorit richting Pulpi duurde net iets langer dan normaal, omdat we het verstandiger vonden om ons aan de snelheid te houden... De vorige rit naar Aguilas waren we namelijk geflitst in de afdaling naar Aguilas, en juist het moment dat Bart altijd zegt: en nu gaan we gratis naar Aguilas! maar die keer was het niet bepaald gratis...
5 minuten na de mannen, gingen de vrouwen van start. Er waren er veel meer ingeschreven dan vorig jaar: de betere vrouwen van Murcia, en een aantal vrouwen van Valencia, in totaal 17 vrouwen. In het zwemonderdeel, wat veruit mijn sterkste onderdeel is, ging ik direct aan kop. Mabel paste dezelfde tactiek toe als in Cartagena, en ging achter mij zwemmen. Al na de eerste gele boei kon de inhaalrace van mannen beginnen. Het zwemmen ging bij mij als een trein, ondanks dat er zoveel golven waren, en we de hele tijd mannen moesten inhalen. Als eerste vrouw kwam ik het water uit, met Mabel achter mij. Mabel ging als eerste de wisselzone uit, en daarna kon de 40km op de fiets beginnen. Mabel kon ik niet volgen, en dus werd het een eenzame 40km, met veel wind. Ik wilde niet alles geven op de fiets, omdat ik wist dat er daana nog 10km gelopen moest worden, waar ik nogal tegenop zag, aangezien ik de laatste maanden geen 10km meer gelopen had... Op de fiets werd ik achtervolgd door een groepje van 3 vrouwen, die 40km samen hebben gereden, dus die waren op mij ingereden, maar ik was toch als tweede vrouw de wisselzone ingekomen. Met een snelheid van 31.5km per uur gemiddeld stapte ik van mijn fiets af. In de wisselzone snel sokken en loopschoenen aan, en daarna kon het zwaarste onderdeel beginnen: de 10 km run. Het was heel warm, dus dat had veel mensen naar de kust gebracht. Aangezien we moesten lopen op de boulevard, was er heel veel publiek, waaronder enkele mensen van mijn zwemlessen! De eerste 5km ging vrij zwaar en heb ik rustig gelopen. Ik zag dat de 3 vrouwen van het fietsgroepje, waaronder Tere, mij naderden, en ik kreeg schrik het podium te missen. Tere is een loopster, en ik wist dat ik daar een lastige aan ging krijgen. Na 5km lopen, kreeg ik al blaren op mijn linkervoet en komt Tere mij voorbij gelopen. Ik wilde het nog niet opgeven, en ging achter Tere lopen. Ik kon het tempo volgen en samen gingen we de laatste 5km in. Het tempo ging steeds iets omhoog, Tere maakte nog een plotse versnelling na km 8, die ik goed kon volgen. Daarna ging het tempo weer iets omlaag. Ik was totaal verbaasd dat ik met Tere had kunnen meelopen, en het had me goed gemotiveerd. De andere vrouwen zijn niet meer bij ons gekomen. Dus het ging op een eindsprint aankomen om de 2e en 3e plaats!! Tere zette 50m voor de meta de sprint in, die ik niet kon volgen. Uiteindelijk kwam ik supertevreden als 3e over de meta in een tijd van 2h 35min!!!!! Op de foto hieronder van links naar rechts: Mabel (1e), Tere (2e) en ik (3e).
Na de wedstrijd zakte de adrenaline, en begon de pijn in mijn onderlijf weer op te zetten. Toen ik was gaan plassen na de prijsuitreiking, werd duidelijk wat de oorzaak was. Ik plaste bloed met gigantisch veel pijn, dus dat was een blaasontsteking... Nadat we nog even waren blijven praten met de ouders en bompas van een infantil, waaraan ik zwemles gegeven heb, en die ook de wedstrijd gekeken hadden!! zijn we naar huis gegaan. Met gigantische pijn, ben ik thuis direct begonnen met D-mannose te nemen, wat bij mij heel goed helpt tegen de blaasontsteking. Om 22.30h waren we thuis, en om 23.30h zaten we aan de pizzas. Met nog wat D-mannose en een paracetamol, ben ik toch in slaap gevallen, en nu gaat het al een stuk beter. Het is niet echt goed om met een blaasontsteking een wedstrijd te doen, maar ik ben blij dat ik het niet op voorhand wist, want ik heb me super vermaakt op deze mooie olympische triatlon!!
Dit was een zeer indrukwekkend bezoek, en ge staat echt verstelt van hoe die mensen daar in de mijn hebben gewerkt. Na de tour in de mijn hebben we iets in het cafetaria van de mijn gegeten en daarna hebben we nog even een voorstelling gaan bekijken die ze daar hadden over de geschiedenis van de mijn en dergelijke. Na het bezoek in de mijn zijn we verder gereisd naar Griffaes Country Gardens, om een wandeling door de tuinen te maken met daarna thee met gebak te eten. 
Net toen we binnen waren begon het hard te regenen, maar omdat we niets meer buiten gepland hadden, was het dus niet erg. De avond was een vrije avond, en zijn we met de fellows weer de stad ingegaan om te eten en de avond door te brengen. Dit keer waren we op tijd en hebben we Aziatische gegeten in Wagamama. 
Dit was zeer lekker en zeker voor herhaling vatbaar. Na het avondeten zijn we nog naar de film gegaan waardoor het toch weer laat was toen we terug in het hotel kwamen. Donderdag was de laatste volle dag. Er stond een workshop op het programma over programmeren in Visual Basic en dan practicums om onze DNA te onderzoeken. 
In de avond was er nog een etentje gepland, dit keer in “Le Gallois”, een frans restaurant. Het eten was goed maar de porties waren vrij klein (ofwel ben ik gewoon aan grote porties). 
Omdat het restaurant kort bij het hotel was, waren we ook nog vrij op tijd terug in het hotel. Maar dat kwam niet verkeerd uit, want ik moest er al weer om kwart voor zes uit, want mijn vlucht was om negen uur, maar ik moest daar nog met de taxi\trein\bus, naar toe. Omdat ik het allemaal ruim gepland had, was ik netjes op tijd, want ik wou mijn vlucht niet missen. Voor de eerste keer heb ik gevlogen met BMI-baby en dat was allemaal goed verlopen. Ik was op tijd in Alicante waar de taxi-service al klaar stond. 
We hadden geluk bij het vinden van plaatsen, want er waren twee zetels vrij helemaal van voor in het vliegtuig op de eerste rij (dat is rij 4 omdat de eerste rijen niet gebruikt mogen worden). Dus ondanks dat het vliegtuig behoorlijk vol zat hadden we eigenlijk weinig daarvan meegekregen. We zaten langs een moeder en haar 18 maanden oud kindje. Deze zorgde voor de nodige entertainment. Het vliegtuig was te vroeg in Maastricht, en aangezien we geen bagage hadden ingecheckt, stonden we al buiten voordat we eigenlijk zouden moeten aankomen. Het was goed dat mama ook vroeger was, zodat we om negen uur al aan het avondtafel zaten. Mama had een gezonde maaltijd gemaakt met allerlei exotische kruiden en groenten erin. ’s Avonds waren ook nog Eva en Frank even langskomen, en hadden we nog met iedereen wat zitten bijpraten. Omdat het een lange dag was geweest en dat de komende dagen en week ook zeer druk zouden worden, waren we redelijk op tijd in ons bed gekropen. Gelukkig dat de trouw pas in de namiddag was, zodat we een beetje konden uitslapen. 
De initieel geplande training was er niet van gekomen want een bedje bij een kamertemperatuur van net iets over de 10 graden is toch wel lekker. We hebben dan ook laat ontbeten en daarna nog snel even met mama naar de stad gegaan om nog wat inkopen te doen, terwijl papa naar Hasselt was om bompa en zijn vriendin op te halen. Het plan was dat we nog een klein hapje zouden eten voordat we naar de trouw zouden gaan omdat het middag eten pas rond 3 uur gepand was (wat voor de niet Spanjaarden wel wat laat is). Ondertussen tikte de tijd door en begon het uur van de trouw steeds korter bij te komen. Na de nodige overwegingen over welke weg de snelste zou zijn omdat overal wegwerkzaamheden waren, was er toch voor gekozen om via Munster Bilzen te rijden om daar aan te sluiten bij de rest (Eva en Frank, de ouders van Frank, de zus van Frank met haar echtgenoot en haar twee kindjes, en Kristien en Roel). De tijd bleef tikken en het zag er even naar uit dat we niet op tijd zouden komen. Maar omdat de weg naar het gemeentehuis vlot was verlopen waren we om drie voor een in Bilzen. Het gemeentehuis was een mooi, volgens mij recent gerenoveerd, pand. Het enige probleem was dat er geen lift was en dat de trouwzaal op de eerste verdieping lag. Maar iedereen is goed boven gekomen en om vijf na een kon de ceremonie beginnen. Jan en Miep waren ook naar Bilzen afgezakt om toch te kijken of het allemaal wel goed zou verlopen. Maar zowel bruid als bruidengom hadden goed onthouden wat ze moesten antwoorden, en na het ondertekenen van een blanco papier en het uitwisselen van de ringen waren ze bij wet gebonden. 
Na nog wat foto’s bij het gemeentehuis genomen te hebben zijn we in stoet naar het restaurant gegaan. Het was een Italiaans restaurant op de weg van Bilzen naar Hasselt. We zaten in een mooi aangekleed zaaltje, net de juiste grootte voor de hoeveelheid mensen dat we waren. Het eten was van zeer goede kwaliteit en ook zeer lekker. Na het eten had de zus van Frank nog voor een attractie gezorgd; het oplaten van luchtballonnetjes. Dit was een soort papieren zak met een kaars vanonder. De kaars warmde de lucht op dat in de ballon (papieren zak) zat en als er genoeg warme lucht in zat ging het de lucht in. Aangezien het toch vrij koud was en wel wat wind stond, was het maar afwachten of het de lucht in zou gaan, maar na enige tijd zijn beide ballonnen de lucht ingegaan, ook al dat het er even naar uitzag dat de tweede ballon een korte levensduur zou hebben omdat er een vrij grote boom in de weg stond.
Omdat het de hele tijd een beetje aan het regenen was konden we niet naar buiten, maar tegen de avond was het toch opengetrokken en zijn we nog een rondje gaan wandelen in de groene bossen van Pietersheim. Bossen met allerlei groene beplanting en grasvelden is een landschap dat we niet meer aan gewoon zijn sinds we in Murcia wonen. Na de wandeling was het nog snel even avond eten en dan klaarmaken om terug naar Murcia te gaan. We waren netjes op tijd in de luchthaven van Maastricht, waar ze voor de verandering zeer vriendelijk waren en we geen problemen hadden. Ook de terugvlucht was vlot verlopen en we hadden weer een zitplaats helemaal van voor. In Alicante hebben we direct naar de long-term parking gebeld om ons op te komen halen. Rond een uur of half een waren we terug thuis, waar de katze ons al op stond te wachten. Die was alleszins heel blij om ons te zien! Maar we konden niet lang opblijven want de wekker stond al weer om tien voor zes om terug naar de luchthaven te gaan, want om acht uur stond mijn vlucht naar Cardiff gepland.
.jpg)
