In deze wedstrijd start iedere club met minimaal 6 mensen en maximaal 10. Iedereen die binnenkomt binnen de tijdslimiet (125% van de tijd van de eerste) kan punten verdienen. De 3 teams met de meeste punten promoveren naar de 2e Division Nacional. Het doel was dus om met het team bij de eerste 3 te komen. Er deden 20 teams mee in de Liga de promicion, met 176 mannen. Een grote wedstrijd, met mensen uit heel España. Hieronder het CT Aguilas team:
De autorit richting Pulpi duurde net iets langer dan normaal, omdat we het verstandiger vonden om ons aan de snelheid te houden... De vorige rit naar Aguilas waren we namelijk geflitst in de afdaling naar Aguilas, en juist het moment dat Bart altijd zegt: en nu gaan we gratis naar Aguilas! maar die keer was het niet bepaald gratis...Het was een warme, hele warme dag, en de start was om 15.00h. Ongeveer op het warmste tijdstip van de dag :(. Aangekomen op de wedstrijdplaats deed Bart het fietsparcour 2 keer als warming-up. Daarna de wisselzone inrichten en een beetje inzwemmen. Gelukkig waren er geen kwallen, dat was weer al een zorg minder! Nadat alle atleten zich in de wisselzone verzameld hadden, vond de camera de llamada plaats, waarbij iedere club met zijn atleten gepresenteerd werd, en op de foto moest. CT Aguilas ging van start met: Bart, Alfonso, Miguel, Zamora, Pedro Maria, Luis, Sergio, Mariano, Bedmar y Txema.
Daarna kon de wedstrijd van start gaan! Iemand van Santander nam de leiding in het zwemmen, en kwam 1 minuut voor de rest het water uit. Bart ging goed in het zwemonderdeel, en met zijn vriendjes van Caravaca verliet hij het water, en kon het fietsonderdeel beginnen. Bart zat in het eerste kopgroepje, en er werd goed gefietst. Omdat het een klein fietsparcour was, heeft Bart zijn groepje de nodige triatleten gedubbeld. Na een goede wissel begon Bart aan de run. Zijn Caravaca-vriendjes lieten hem in de steek en namen de leiding. Het was echt snikheet, en daardoor waren de looptijden bij iedereen trager dan onder menselijke omstandigheden! Bart had desondanks goed gelopen, en zijn loop-forma die hij had bij de duatlons komt poco a poco terug. Als 5e komt Bart individueel over de meta, met een tevreden gevoel!
Daarna komen de mensen beetje bij beetje binnen en werd er in spanning gewacht hoe CT Aguilas zou eindigen. Diego (presidente van de Murciaanse Triatlon Federatie) houdt de tussenstand bij en gedurende lange tijd zaten we bij de eerste 3 teams. Uiteindelijk eindigt CT Aguilas op 10 punten achterstand op de 4e plaats, maar wel als beste club van Murcia. Heel jammer, net geen promotie... Miguel had er de hele nacht niet van kunnen slapen. Maar volgend jaar beter!
Bij de vrouwen was er geen team van Murcia gestart, omdat we niet genoeg vrouwen hebben. Dit maakte wel dat het mannen-team veel supporters en fotografen had! Maar volgend jaar toch maar proberen om met een mannen en vrouwen team van start te gaan.
Na de wedstrijd zijn we zo snel mogelijk naar huis gegaan, omdat we morgen om 10.00h stond de triatlon van Alhama de Murcia op het programma (zometeen volgt het verslag van de triatlon van Alhama de Murcia).
Groetjes,
Annika
5 minuten na de mannen, gingen de vrouwen van start. Er waren er veel meer ingeschreven dan vorig jaar: de betere vrouwen van Murcia, en een aantal vrouwen van Valencia, in totaal 17 vrouwen. In het zwemonderdeel, wat veruit mijn sterkste onderdeel is, ging ik direct aan kop. Mabel paste dezelfde tactiek toe als in Cartagena, en ging achter mij zwemmen. Al na de eerste gele boei kon de inhaalrace van mannen beginnen. Het zwemmen ging bij mij als een trein, ondanks dat er zoveel golven waren, en we de hele tijd mannen moesten inhalen. Als eerste vrouw kwam ik het water uit, met Mabel achter mij. Mabel ging als eerste de wisselzone uit, en daarna kon de 40km op de fiets beginnen. Mabel kon ik niet volgen, en dus werd het een eenzame 40km, met veel wind. Ik wilde niet alles geven op de fiets, omdat ik wist dat er daana nog 10km gelopen moest worden, waar ik nogal tegenop zag, aangezien ik de laatste maanden geen 10km meer gelopen had... Op de fiets werd ik achtervolgd door een groepje van 3 vrouwen, die 40km samen hebben gereden, dus die waren op mij ingereden, maar ik was toch als tweede vrouw de wisselzone ingekomen. Met een snelheid van 31.5km per uur gemiddeld stapte ik van mijn fiets af. In de wisselzone snel sokken en loopschoenen aan, en daarna kon het zwaarste onderdeel beginnen: de 10 km run. Het was heel warm, dus dat had veel mensen naar de kust gebracht. Aangezien we moesten lopen op de boulevard, was er heel veel publiek, waaronder enkele mensen van mijn zwemlessen! De eerste 5km ging vrij zwaar en heb ik rustig gelopen. Ik zag dat de 3 vrouwen van het fietsgroepje, waaronder Tere, mij naderden, en ik kreeg schrik het podium te missen. Tere is een loopster, en ik wist dat ik daar een lastige aan ging krijgen. Na 5km lopen, kreeg ik al blaren op mijn linkervoet en komt Tere mij voorbij gelopen. Ik wilde het nog niet opgeven, en ging achter Tere lopen. Ik kon het tempo volgen en samen gingen we de laatste 5km in. Het tempo ging steeds iets omhoog, Tere maakte nog een plotse versnelling na km 8, die ik goed kon volgen. Daarna ging het tempo weer iets omlaag. Ik was totaal verbaasd dat ik met Tere had kunnen meelopen, en het had me goed gemotiveerd. De andere vrouwen zijn niet meer bij ons gekomen. Dus het ging op een eindsprint aankomen om de 2e en 3e plaats!! Tere zette 50m voor de meta de sprint in, die ik niet kon volgen. Uiteindelijk kwam ik supertevreden als 3e over de meta in een tijd van 2h 35min!!!!! Op de foto hieronder van links naar rechts: Mabel (1e), Tere (2e) en ik (3e).
Na de wedstrijd zakte de adrenaline, en begon de pijn in mijn onderlijf weer op te zetten. Toen ik was gaan plassen na de prijsuitreiking, werd duidelijk wat de oorzaak was. Ik plaste bloed met gigantisch veel pijn, dus dat was een blaasontsteking... Nadat we nog even waren blijven praten met de ouders en bompas van een infantil, waaraan ik zwemles gegeven heb, en die ook de wedstrijd gekeken hadden!! zijn we naar huis gegaan. Met gigantische pijn, ben ik thuis direct begonnen met D-mannose te nemen, wat bij mij heel goed helpt tegen de blaasontsteking. Om 22.30h waren we thuis, en om 23.30h zaten we aan de pizzas. Met nog wat D-mannose en een paracetamol, ben ik toch in slaap gevallen, en nu gaat het al een stuk beter. Het is niet echt goed om met een blaasontsteking een wedstrijd te doen, maar ik ben blij dat ik het niet op voorhand wist, want ik heb me super vermaakt op deze mooie olympische triatlon!!
Dit was een zeer indrukwekkend bezoek, en ge staat echt verstelt van hoe die mensen daar in de mijn hebben gewerkt. Na de tour in de mijn hebben we iets in het cafetaria van de mijn gegeten en daarna hebben we nog even een voorstelling gaan bekijken die ze daar hadden over de geschiedenis van de mijn en dergelijke. Na het bezoek in de mijn zijn we verder gereisd naar Griffaes Country Gardens, om een wandeling door de tuinen te maken met daarna thee met gebak te eten. 
Net toen we binnen waren begon het hard te regenen, maar omdat we niets meer buiten gepland hadden, was het dus niet erg. De avond was een vrije avond, en zijn we met de fellows weer de stad ingegaan om te eten en de avond door te brengen. Dit keer waren we op tijd en hebben we Aziatische gegeten in Wagamama. 
Dit was zeer lekker en zeker voor herhaling vatbaar. Na het avondeten zijn we nog naar de film gegaan waardoor het toch weer laat was toen we terug in het hotel kwamen. Donderdag was de laatste volle dag. Er stond een workshop op het programma over programmeren in Visual Basic en dan practicums om onze DNA te onderzoeken. 
In de avond was er nog een etentje gepland, dit keer in “Le Gallois”, een frans restaurant. Het eten was goed maar de porties waren vrij klein (ofwel ben ik gewoon aan grote porties). 
Omdat het restaurant kort bij het hotel was, waren we ook nog vrij op tijd terug in het hotel. Maar dat kwam niet verkeerd uit, want ik moest er al weer om kwart voor zes uit, want mijn vlucht was om negen uur, maar ik moest daar nog met de taxi\trein\bus, naar toe. Omdat ik het allemaal ruim gepland had, was ik netjes op tijd, want ik wou mijn vlucht niet missen. Voor de eerste keer heb ik gevlogen met BMI-baby en dat was allemaal goed verlopen. Ik was op tijd in Alicante waar de taxi-service al klaar stond. 
We hadden geluk bij het vinden van plaatsen, want er waren twee zetels vrij helemaal van voor in het vliegtuig op de eerste rij (dat is rij 4 omdat de eerste rijen niet gebruikt mogen worden). Dus ondanks dat het vliegtuig behoorlijk vol zat hadden we eigenlijk weinig daarvan meegekregen. We zaten langs een moeder en haar 18 maanden oud kindje. Deze zorgde voor de nodige entertainment. Het vliegtuig was te vroeg in Maastricht, en aangezien we geen bagage hadden ingecheckt, stonden we al buiten voordat we eigenlijk zouden moeten aankomen. Het was goed dat mama ook vroeger was, zodat we om negen uur al aan het avondtafel zaten. Mama had een gezonde maaltijd gemaakt met allerlei exotische kruiden en groenten erin. ’s Avonds waren ook nog Eva en Frank even langskomen, en hadden we nog met iedereen wat zitten bijpraten. Omdat het een lange dag was geweest en dat de komende dagen en week ook zeer druk zouden worden, waren we redelijk op tijd in ons bed gekropen. Gelukkig dat de trouw pas in de namiddag was, zodat we een beetje konden uitslapen. 
De initieel geplande training was er niet van gekomen want een bedje bij een kamertemperatuur van net iets over de 10 graden is toch wel lekker. We hebben dan ook laat ontbeten en daarna nog snel even met mama naar de stad gegaan om nog wat inkopen te doen, terwijl papa naar Hasselt was om bompa en zijn vriendin op te halen. Het plan was dat we nog een klein hapje zouden eten voordat we naar de trouw zouden gaan omdat het middag eten pas rond 3 uur gepand was (wat voor de niet Spanjaarden wel wat laat is). Ondertussen tikte de tijd door en begon het uur van de trouw steeds korter bij te komen. Na de nodige overwegingen over welke weg de snelste zou zijn omdat overal wegwerkzaamheden waren, was er toch voor gekozen om via Munster Bilzen te rijden om daar aan te sluiten bij de rest (Eva en Frank, de ouders van Frank, de zus van Frank met haar echtgenoot en haar twee kindjes, en Kristien en Roel). De tijd bleef tikken en het zag er even naar uit dat we niet op tijd zouden komen. Maar omdat de weg naar het gemeentehuis vlot was verlopen waren we om drie voor een in Bilzen. Het gemeentehuis was een mooi, volgens mij recent gerenoveerd, pand. Het enige probleem was dat er geen lift was en dat de trouwzaal op de eerste verdieping lag. Maar iedereen is goed boven gekomen en om vijf na een kon de ceremonie beginnen. Jan en Miep waren ook naar Bilzen afgezakt om toch te kijken of het allemaal wel goed zou verlopen. Maar zowel bruid als bruidengom hadden goed onthouden wat ze moesten antwoorden, en na het ondertekenen van een blanco papier en het uitwisselen van de ringen waren ze bij wet gebonden. 
Na nog wat foto’s bij het gemeentehuis genomen te hebben zijn we in stoet naar het restaurant gegaan. Het was een Italiaans restaurant op de weg van Bilzen naar Hasselt. We zaten in een mooi aangekleed zaaltje, net de juiste grootte voor de hoeveelheid mensen dat we waren. Het eten was van zeer goede kwaliteit en ook zeer lekker. Na het eten had de zus van Frank nog voor een attractie gezorgd; het oplaten van luchtballonnetjes. Dit was een soort papieren zak met een kaars vanonder. De kaars warmde de lucht op dat in de ballon (papieren zak) zat en als er genoeg warme lucht in zat ging het de lucht in. Aangezien het toch vrij koud was en wel wat wind stond, was het maar afwachten of het de lucht in zou gaan, maar na enige tijd zijn beide ballonnen de lucht ingegaan, ook al dat het er even naar uitzag dat de tweede ballon een korte levensduur zou hebben omdat er een vrij grote boom in de weg stond.
Omdat het de hele tijd een beetje aan het regenen was konden we niet naar buiten, maar tegen de avond was het toch opengetrokken en zijn we nog een rondje gaan wandelen in de groene bossen van Pietersheim. Bossen met allerlei groene beplanting en grasvelden is een landschap dat we niet meer aan gewoon zijn sinds we in Murcia wonen. Na de wandeling was het nog snel even avond eten en dan klaarmaken om terug naar Murcia te gaan. We waren netjes op tijd in de luchthaven van Maastricht, waar ze voor de verandering zeer vriendelijk waren en we geen problemen hadden. Ook de terugvlucht was vlot verlopen en we hadden weer een zitplaats helemaal van voor. In Alicante hebben we direct naar de long-term parking gebeld om ons op te komen halen. Rond een uur of half een waren we terug thuis, waar de katze ons al op stond te wachten. Die was alleszins heel blij om ons te zien! Maar we konden niet lang opblijven want de wekker stond al weer om tien voor zes om terug naar de luchthaven te gaan, want om acht uur stond mijn vlucht naar Cardiff gepland.
5 minuten na de mannen-start, konden de vrouwen van start gaan. Ik voelde me vrij sterk bij het inrijden op de fiets, maar had weinig vertrouwen in het lopen. Intussen 2 maanden zonder looptraining. Omdat de blessure aan mijn been met rust niet vanzelf verdween, ben ik afgelopen week naar een sportarts geweest die tevens ook fysio is. De constatering was tenderistis (peesontsteking), zonder twijfel. Donderdag en vrijdag voor de wedstrijd heb ik een behandeling van 2 uur gekregen, wat werkelijk wonderen gedaan heeft. Mijn been voelde goed, maar dat nam niet weg dat er 2 maanden geen looptrainingen gedaan waren. Om 10.35 uur ging het startschot van de vrouwen. Direct nam ik de kop met Mabel achter mij. Het zwemmen ging goed en na de eerste boei kon de inhaalrace van mannen beginnen. De zwemtocht terug naar de wisselzone was vrij lastig, omdat ik me moeilijk kon orienteren, waardoor ik veel moest kijken en ik veel extra meters gemaakt heb. Desondanks, was ik, met Mabel achter mij, toch met 2 minuten voorsprong het water uitgekomen op de rest van de vrouwen. Het laatste stukje in de haven was nog even vechten met een kudde mannen, maar het zwemonderdeel was goed verlopen. In de wisselzone kwam ik mijn wetsuit niet uit, waardoor Mabel voor mij op de fiets zat. Eindelijk uit mijn wetsuit kon het fietsonderdeel beginnen. Na 100 meter zag ik Mabel naast haar fiets wandelen, een platte band. Dit was niet geheel ongustig voor mij. Ik kreeg de leiding in de wedstrijd, met een jury-motor bij mij. Het fietsen ging goed, ook het bergje kwam ik goed omhoog. Als eerste kwam ik de wisselzone in, en daarna kon het zwaarste onderdeel beginnen, het lopen. De eerste ronde heb ik rustig aangedaan, om te kijken hoe mijn been reageerde. Het ging vrij ok, en had geen last. Na het keerpunt zag ik dat de tweede vrouw flink was bijgelopen, dus heb ik de tweede ronde versneld, zodat ze niet verder bij kon lopen. Toen uiteindelijk de finish in zicht was, heb ik nog wat versneld, omdat ik de winst niet meer uit handen wilde geven..... en ja.... voor mij de eerste keer goud in España!!!! Totaal onverwacht, maar wel heel blij!!! Met het vrouwenteam Aguilas waren we ook eerste geworden. 
.jpg)
