Trouw Eva en Frank

Dit weekend stond er een iets speciaals op het programma namelijk de trouw van Eva en Frank. Omdat we vrijdag in de namiddag moesten vliegen hadden we maar een dagje vrijgenomen. Zoals gewoonlijk hadden we veel te veel gepland zodat het nog behoorlijk haasten was om alles op tijd klaar te krijgen. De rit naar de luchthaven en het achterlaten van de auto op de long-term parking was allemaal vlot verlopen, en we waren dus mooi op tijd om in te checken. Toch waren we maar net op tijd bij het boarden omdat we nog een nieuw kindje hadden gekregen. Het was een moeilijke bevalling maar dat is het meestal!

We hadden geluk bij het vinden van plaatsen, want er waren twee zetels vrij helemaal van voor in het vliegtuig op de eerste rij (dat is rij 4 omdat de eerste rijen niet gebruikt mogen worden). Dus ondanks dat het vliegtuig behoorlijk vol zat hadden we eigenlijk weinig daarvan meegekregen. We zaten langs een moeder en haar 18 maanden oud kindje. Deze zorgde voor de nodige entertainment. Het vliegtuig was te vroeg in Maastricht, en aangezien we geen bagage hadden ingecheckt, stonden we al buiten voordat we eigenlijk zouden moeten aankomen. Het was goed dat mama ook vroeger was, zodat we om negen uur al aan het avondtafel zaten. Mama had een gezonde maaltijd gemaakt met allerlei exotische kruiden en groenten erin. ’s Avonds waren ook nog Eva en Frank even langskomen, en hadden we nog met iedereen wat zitten bijpraten. Omdat het een lange dag was geweest en dat de komende dagen en week ook zeer druk zouden worden, waren we redelijk op tijd in ons bed gekropen. Gelukkig dat de trouw pas in de namiddag was, zodat we een beetje konden uitslapen.

De initieel geplande training was er niet van gekomen want een bedje bij een kamertemperatuur van net iets over de 10 graden is toch wel lekker. We hebben dan ook laat ontbeten en daarna nog snel even met mama naar de stad gegaan om nog wat inkopen te doen, terwijl papa naar Hasselt was om bompa en zijn vriendin op te halen. Het plan was dat we nog een klein hapje zouden eten voordat we naar de trouw zouden gaan omdat het middag eten pas rond 3 uur gepand was (wat voor de niet Spanjaarden wel wat laat is). Ondertussen tikte de tijd door en begon het uur van de trouw steeds korter bij te komen. Na de nodige overwegingen over welke weg de snelste zou zijn omdat overal wegwerkzaamheden waren, was er toch voor gekozen om via Munster Bilzen te rijden om daar aan te sluiten bij de rest (Eva en Frank, de ouders van Frank, de zus van Frank met haar echtgenoot en haar twee kindjes, en Kristien en Roel). De tijd bleef tikken en het zag er even naar uit dat we niet op tijd zouden komen. Maar omdat de weg naar het gemeentehuis vlot was verlopen waren we om drie voor een in Bilzen. Het gemeentehuis was een mooi, volgens mij recent gerenoveerd, pand. Het enige probleem was dat er geen lift was en dat de trouwzaal op de eerste verdieping lag. Maar iedereen is goed boven gekomen en om vijf na een kon de ceremonie beginnen. Jan en Miep waren ook naar Bilzen afgezakt om toch te kijken of het allemaal wel goed zou verlopen. Maar zowel bruid als bruidengom hadden goed onthouden wat ze moesten antwoorden, en na het ondertekenen van een blanco papier en het uitwisselen van de ringen waren ze bij wet gebonden.

Na nog wat foto’s bij het gemeentehuis genomen te hebben zijn we in stoet naar het restaurant gegaan. Het was een Italiaans restaurant op de weg van Bilzen naar Hasselt. We zaten in een mooi aangekleed zaaltje, net de juiste grootte voor de hoeveelheid mensen dat we waren. Het eten was van zeer goede kwaliteit en ook zeer lekker. Na het eten had de zus van Frank nog voor een attractie gezorgd; het oplaten van luchtballonnetjes. Dit was een soort papieren zak met een kaars vanonder. De kaars warmde de lucht op dat in de ballon (papieren zak) zat en als er genoeg warme lucht in zat ging het de lucht in. Aangezien het toch vrij koud was en wel wat wind stond, was het maar afwachten of het de lucht in zou gaan, maar na enige tijd zijn beide ballonnen de lucht ingegaan, ook al dat het er even naar uitzag dat de tweede ballon een korte levensduur zou hebben omdat er een vrij grote boom in de weg stond.
De volgende stop was Munster Bilzen, waar we de foto’s en de film van de trouw op groot scherm hebben bekeken. Tegen een uur of tien hebben we het pas getrouwde koppel hun privacy gegund en zijn we terug richting huis gegaan. Na het avondeten zijn we direct gaan slapen want het was ondertussen toch al behoorlijk laat. Zondag ochtend was het nog altijd droog en ben ik even een toertje op papa zijn loopparcour gaan maken. Om elf uur waren de ouders van Annika in Lanaken en hebben we samen middag gegeten. Eva en Frank waren ook afgekomen en in de namiddag was Kristien ook nog even binnengesprongen. De hele namiddag hebben we zitten babbelen en het was heel gezellig. Als vieruurtje was er aardbeienvlaai, en daar hebben we alleszins flink van gesnoept, maar zo vaak hebben we dat ook niet!

Omdat het de hele tijd een beetje aan het regenen was konden we niet naar buiten, maar tegen de avond was het toch opengetrokken en zijn we nog een rondje gaan wandelen in de groene bossen van Pietersheim. Bossen met allerlei groene beplanting en grasvelden is een landschap dat we niet meer aan gewoon zijn sinds we in Murcia wonen. Na de wandeling was het nog snel even avond eten en dan klaarmaken om terug naar Murcia te gaan. We waren netjes op tijd in de luchthaven van Maastricht, waar ze voor de verandering zeer vriendelijk waren en we geen problemen hadden. Ook de terugvlucht was vlot verlopen en we hadden weer een zitplaats helemaal van voor. In Alicante hebben we direct naar de long-term parking gebeld om ons op te komen halen. Rond een uur of half een waren we terug thuis, waar de katze ons al op stond te wachten. Die was alleszins heel blij om ons te zien! Maar we konden niet lang opblijven want de wekker stond al weer om tien voor zes om terug naar de luchthaven te gaan, want om acht uur stond mijn vlucht naar Cardiff gepland.
Om af te sluiten willen we het pasgetrouwde koppel nog het allerbeste toewensen en veel sterkte in de toekomst.

Groetjes,

Bart

Triatlon Aguilas

Hola a tod@s!

Vandaag de Triatlon van Aguilas, clasificatoria voor het Spaans Kampioenschap Triatlon Elite. Bart verscheen vandaag alleen aan de start, met mij als supportster. Het doel was binnen de eerste 20 te eindigen, om zich te classificeren voor het Spaans Kampioenschap Elite in Ferrol. Dat het een lastige opgave zou worden, was een feit.

Op normaal uur zijn we opgestaan met warm en vochtig weer. Na het ontbijt zijn we vertrokken naar Aguilas. Daar aangekomen heeft Bart rustig zijn spulletjes klaargemaakt, ingereden en ingelopen. Intussen heb ik gekeken naar de vrouwen wedstrijd, die op dat moment aan de gang was. Ik had besloten om deze wedstrijd niet deel te nemen, omdat ik geen interesse had om naar het Spaans Kamioenschap te gaan en omdat het geen wedstrijd is die telt voor de Murcia Ligas. In Aguilas was het ook warm en vochtig, en Bart had zijn start om 12.45h. Met een 100 elite ging hij van start, en deze keer gelukkig zonder medusas. Omdat de watertemperatuur net 23 graden was, was het zonder wetsuit, waar Bart niet zo blij mee was.

Het zwemonderdeel was niet goed verlopen. Er moest behoorlijk geduwd, getrokken en geslagen worden. Dit was Bart niet goed afgegaan en had hem meer energie gekost dan het zou moeten gekost hebben. Hij kwam als dik in de 50 geheel misselijk uit het water waardoor hij in de wisselzone zijn fiets was voorbij gelopen en nog meer tijd had verloren. Dus toen moest er een inhaal race gebeuren om de groep terug te pakken. In de tweede rond was het hem gelukt. Er was een kopgroep van 10 mannen, die weg was, een ander niveau. En dan zat Bart in de grote groep van 50-60 mannen. De organisatie had hier blijkbaar geen rekening mee gehouden, want de ingang van de wisselzone was onwaarschijnlijk smal.

Ok, hier ga ik dan verder. Omdat ik al genoeg geduwd en getrokken had voor vandaag, had ik weinig animo om dat nog een keer op de fiets te doen. Met als resultaat dat ik dus achteraan in de polonaise de wisselzone in kwam. Een polonaise is eigelijk een slecht woord, want over het algemeen gaat deze nog vooruit, het leek meer op de processie van Echternach; twee stappen vooruit en drie achteruit. Ongelooflijk (en ook ongehoord), dat dit soort zaken zo slecht georganiseerd kunnen zijn. Een zelfde soort fout hadden ze bij de duatlon gedaan. Maar dit terzaken.

Omdat ik gigantisch veel tijd was verloren om eens eindelijk mijn fiets te mogen parkeren, had ik ook niet meer veel spirit voor het lopen. Toch ging het al weer een beetje beter dan in Cartagena, dus daar was ik toch blij mee.

Ook al dat ik niet bij de eerste twintig was, kan ik toch tevreden terugkijken naar de wedstrijd. Tenminste het fietsen en het lopen. En laten we dat zwemmen maar snel vergeten.

Voordeel dat het ons weer een verplaatsing naar Galicie uitspaart!!

Allez dat was het verhaal van dit weekend. Volgend weekend staan er natuurlijk andere festiviteiten op het programma, maar dat is voor volgende week.

En om af te sluiten wensen we papa een gelukkige verjaardag toe en veel succes met zijn nieuwe voordeur!!!!!

Groetjes,

de Murcia gezinnie

Triatlon Cartagena

Na een drukke drukke week, volgt dan hier het verslag van de triatlon van Cartagena.

Om 6 uur zondagochtend ging de wekker... wat heel erg vroeg was. Snel opgestaan, P20 opgesmeerd, wedstrijdpakje aan, ontbeten, en op naar Cartagena. Daar aangekomen was het al lekker warm, en zijn we begonnen met het parcour te verkennen op de fiets. Het ophalen van de dorsalen was nog niet mogelijk, omdat de organisatie een beetje vertraging had. Het fietsparcour had de nodige drempels en gaten in de weg, maar was toch heel mooi op de centrale weg langs de haven, met een klein bergje langs de kust op het einde. Het fietsronde moest 3 keer afgelegd worden. Na het fietsparcour gezien te hebben, hebben we de dorsalen opgehaald, en de wisselzone ingericht. Het water was 19 graden, en dus was het toegestaan met wetsuit te zwemmen. Nadat we ons wetsuit hadden aangetrokken, wat bij mij heel voorzichtig moest gebeuren, aangezien er scheuren inzaten, konden we nog even wat inzwemmen in de haven. De voorziene start van 10 uur werd niet gehaald, uiteindelijk was het eerste startschot om 10.30 uur voor de mannen.

Bart ging goed van start, en heeft in zijn eentje gezwommen. Uiteindelijk is hij met een kopgroepje uit het water gekomen, en kon het fietsonderdeel beginnen. Op de fiets waren er geen gekke dingen gebeurd, en is Bart met dit zelfde groepje de wisselzone ingegaan om de wedstrijd af te maken met lopen. Hij had weinig fietskracht, en dat kwam voornamelijk doordat hij met zijn oude fiets moet racen, omdat zijn andere fiets kapot is door het ongeluk. Daardoor heeft Bart niet geprobeerd om te demareren, omdat het er niet inzat. Bart ging als eerste de wisselzone uit, maar al snel stak Abril hem voorbij. Bart had na zijn ongeluk nog weinig kunnen lopen, en zelfs met zijn nieuwe space schoenen uit de VS kon hij Abril niet volgen. Bart kwam uiteindelijk als 2e over de meta!!!

5 minuten na de mannen-start, konden de vrouwen van start gaan. Ik voelde me vrij sterk bij het inrijden op de fiets, maar had weinig vertrouwen in het lopen. Intussen 2 maanden zonder looptraining. Omdat de blessure aan mijn been met rust niet vanzelf verdween, ben ik afgelopen week naar een sportarts geweest die tevens ook fysio is. De constatering was tenderistis (peesontsteking), zonder twijfel. Donderdag en vrijdag voor de wedstrijd heb ik een behandeling van 2 uur gekregen, wat werkelijk wonderen gedaan heeft. Mijn been voelde goed, maar dat nam niet weg dat er 2 maanden geen looptrainingen gedaan waren. Om 10.35 uur ging het startschot van de vrouwen. Direct nam ik de kop met Mabel achter mij. Het zwemmen ging goed en na de eerste boei kon de inhaalrace van mannen beginnen. De zwemtocht terug naar de wisselzone was vrij lastig, omdat ik me moeilijk kon orienteren, waardoor ik veel moest kijken en ik veel extra meters gemaakt heb. Desondanks, was ik, met Mabel achter mij, toch met 2 minuten voorsprong het water uitgekomen op de rest van de vrouwen. Het laatste stukje in de haven was nog even vechten met een kudde mannen, maar het zwemonderdeel was goed verlopen. In de wisselzone kwam ik mijn wetsuit niet uit, waardoor Mabel voor mij op de fiets zat. Eindelijk uit mijn wetsuit kon het fietsonderdeel beginnen. Na 100 meter zag ik Mabel naast haar fiets wandelen, een platte band. Dit was niet geheel ongustig voor mij. Ik kreeg de leiding in de wedstrijd, met een jury-motor bij mij. Het fietsen ging goed, ook het bergje kwam ik goed omhoog. Als eerste kwam ik de wisselzone in, en daarna kon het zwaarste onderdeel beginnen, het lopen. De eerste ronde heb ik rustig aangedaan, om te kijken hoe mijn been reageerde. Het ging vrij ok, en had geen last. Na het keerpunt zag ik dat de tweede vrouw flink was bijgelopen, dus heb ik de tweede ronde versneld, zodat ze niet verder bij kon lopen. Toen uiteindelijk de finish in zicht was, heb ik nog wat versneld, omdat ik de winst niet meer uit handen wilde geven..... en ja.... voor mij de eerste keer goud in España!!!! Totaal onverwacht, maar wel heel blij!!! Met het vrouwenteam Aguilas waren we ook eerste geworden.

Na een mooie prijstuitreiking konden we tevreden naar huis gaan.

Groetjes,

Annika

Triatlon van Cartagena: warmmaker!

Hola a tod@s. Om toch al even voor de nieuwsgieren het tipje van de sluier op te lichten. Hier de volgende twee fotos!!!

Het volledige verslag volgt...

Groetjes,

Bart ;-))

Triatlon San Pedro del Pinatar

Hola!

Na een maand zonder wedstrijden, zijn we vorig weekend aan de start verschenen van onze eerste triatlon dit jaar: de triatlon van San Pedro. Het doel was deelnemen, want we waren allesbehalve voorbereid... Bart is nog altijd aan het recupereren van zijn fietsongeluk in Mazarron, en heeft daardoor een maand weinig kunnen trainen. Daarnaast was Bart de dag daarvoor teruggekomen van een weekje congres in Miami, waar hij weinig geslapen had en nu een behoorlijk jetlag had. Ik had een maand niet meer gelopen, omdat ik een peesblessure had opgelopen. En omdat we geen tijd hadden kunnen vinden om in de zee te trainen, was het ook een jaar geleden dat we met wetsuit hadden gezwommen en dat we in open water hadden gezwommen.

In de ochtend had ik de spulletje klaargelegd, en Bart had voornamelijk geslapen. Toen we ´s middags in de auto stapten om te vertrekken begon het te regenen, en ook in San Pedro was het goed aan het regenen. In de regen zijn we onze dorsalen gaan ophalen, en tot Bart zijn grote vreugde kregen we een roze t-shirt! Vervolgens zijn we in de regen gaan inrijden, en was alles direct vies en smerig. Uiteindelijk was het opgehouden met regenen, en stond ik voor het dilema: wel of niet met wetsuit starten (het water was 19 graden). Uiteindelijk zijn we toch beide met wetsuit gestart.

De eerste start was voor de mannen. Bart had Isaac Lopez (spaans triatlon prof, die binnenkort in de Worldcup gaat starten) maar direct laten gaan met het zwemmen, en had zich achter iemand van Cartegena gehangen, en waren samen als 2e en 3e uit het water gekomen. Isaac Lopez was weg, en Bart heeft vervolgens in het eerste kopgroepje gereden. Bart had weinig intentie om te demareren uit dit groepje, want al vrolijk pratend met zijn fietsmaatjes kwam hij mij voorbij gereden, ofdat hij een tourtocht aan het maken was! Na het fietsonderdeel is Bart er met Andres vandoor gegaan, en is het op een sprint aangekomen, die Bart gewonnen heeft!!! 2e van de wedstrijd, en 1e van Murcia!!!

3 minuten na de mannen zijn de vrouwen van start gegaan. Het zwemmen met wetsuit was zwaar, maar het zwemmen ging goed. Ik ging direct aan kop en halverwege het zwemparcour begon mijn inhaal-race van mannen, wat behoorlijk vervelend was. Van mij hadden ze toch meer dan 3 minuten tussen de mannen en vrouwen start mogen laten! In het deelnemersveld van 250 mannen en vrouwen, had ik uiteindelijk de 13e zwemtijd!! dus daar was ik heel tevreden mee. Tot mijn verbazing kwam ik vrij gemakkelijk uit mijn wetsuit en daarna kon het fietsen beginnen. De eerste vrouw kon ik niet meer inhalen, en ik had toch een 2 minuten voorsprong op de 3e vrouw die hetzelfde tempo als mij rijdt. Maar na bijna 3 van de 4 fietsrondes gereden te hebben, komt ze ineens voorbij gereden in de grootste mannen groep van de wedstrijd. Het is strict verboden om als vrouw met de mannen te stayeren, maar omdat er nauwelijks controle was van de jury, was zij, op het moment dat die grote groep mannen voorbij gereden kwam, gewoon in hun wiel gaan hangen, en was mij die 2 minuten ingereden. Ik was behoorlijk boos, en ben dan in haar wiel gaan hangen. Alle voorsprong die ik gehaald had op het zwemonderdeel was ineens weg. Samen met haar heb ik de laatste ronde gefietst, en uiteindelijk heb ik haar moeten laten gaan op de laatste 5km lopen. Ik had al een maand niet meer gelopen, en dus zat er niet meer in. Uiteindelijk ben ik als 3e over de finish gekomen, mijn eerste podiumplaats dit jaar.

Met het vrouwenteam van Aguilas zijn we 1e geworden, en het mannenteam was 4e. Na de wedstrijd voelde ik het melkzuur al door mijn lijf vloeien, en gisteren was ik stijf, maar vandaag is het nog erger. Ik kan bijna niet meer lopen! Door het zand rennen, en over de golven springen ben ik blijkbaar niet echt gewoon! Tijdens en na de wedstrijd heb ik geen last gehad van mijn peesblessure, dus daar was ik wel tevreden over.

Tot zover het triatlon nieuws Murcia.

Groetjes,

Annika

Culturele Tour Region de Murcia met Roel en Kristien

9 en 10 april zijn we op stap geweest met Roel en Kristien, en we hebben ze laten wandelen!

Op witte donderdag zijn Bart en ik eerst een fietstraining gaan doen bij de Nueva Condomina.

Na de verjaardag-felicitatie-telefoontjes met Gerda zijn we onze culturele tour begonnen, beginnend in Cieza. Daar hebben we het stadje bezocht en vervolgens zijn we tapas gaan eten in Cafe-Bar Gran Via, superlekker was dat (ensalada murciana, ternera en salsa, ensalada mixta, calamares a la plancha, queso, jamon, lomo con pan y tomate)!

Nadat we nog een wandeling hadden gemaakt naar de Rio in Cieza, hebben we onze tour vervolgd naar Caravaca de La Cruz. Ook hier hebben we het oude stadsdeel bezocht, met een bezoekje aan het kasteel. En niet te vergeten, gesnoepd van de overheerlijke spaanse dulces: chocokoeken en ijs!

Op de terugweg naar Murcia, hebben we ook Mula bezocht. Hier zijn we naar het kasteel gewandeld en hebben we de processie bijgewoond. Het was een behoorlijk steile klim naar het kasteel, maar het uitzicht was zeker de moeite waard!

Na deze culture dag, zijn we naar huis gegaan, waar we rijst casera (= op Annika-wijze) gegeten hebben.

Op goede vrijdag hebben we een wandeling van 3.5 uur gemaakt via onze achtertuin naar Alcayna. Een inmiddels bekende wandeling onder onze bezoekers, alleen deze keer moesten we het doen zonder de lekkernijen van de Lidl, en een extra loep tussen de bijenkasten (waar Bart slachtoffer werd van een bijensteek). Al met al toch een zeer geslaagde wandeling!

Saludos,

Annika

I Jornada Larga Distancia y Vuelta Sierra Espuña

4 april stond de eerste Jornada Larga Distancia in de UCAM op het programma, georganiseerd door Murcia Triatlon Federatie. Tijdens deze Jornada mocht ik een presentatie geven over voeding en lange afstand. Er waren maar liefst 50 mensen gekomen. Ik had er niet op gerekend dat er zoveel mensen zouden komen, want ze hadden me geinformeerd dat er maar een 10-tal inschrijvingen waren, maar uiteindelijk waren er op het laatste moment toch iets meer gekomen... Mijn presentatie zat goed in elkaar, maar de voorbereidingen qua spaans waren er een beetje bij ingeschoten, omdat ik er niet op gerekend had dat er zoveel mensen zouden komen... oeps. Maar mijn presentatie beginnend met: Soy Annika Asselman, soy de Holanda, y mi español es regular...., had ik een goed excuus dat mijn presentatie niet geheel in het vloeiend spaans was :-). Uiteindelijk was mijn verhaal goed ontvangen, en werd bevestigd door de laatste presentatie, waar een atleet kwam vertellen over zijn ervaringen in Lange Afstand Triatlon. Ik kreeg ook nog de nodige vragen, en mijn presentatie zal binnenkort te vinden zijn op de murciaanse triatlon website.

5 april hadden Bart en ik een lange fietstocht gepland met als hoog(s)tepunt (letterlijk en figuurlijk) de Sierra Epuña. Om 10.15h zijn we vanuit Churra vertrokken. Het was geheel bewolkt en het weer zag er niet goed uit, maar we lieten ons niet kennen en begonnen aan onze tocht. Via Espinardo, Guadalupe, La Ñora, Alcantarilla, Librilla en Alhama de Murcia zijn we naar de voet van de Sierra Espuña gereden. Daar aangekomen met koude voeten, was het nog altijd slecht weer, en hadden we al veel te veel regendruppels en natte straten gezien. Na een gel genomen te hebben, zijn we ieder op eigen tempo de Sierra Espuña hoog gereden tot 17km (Bart, twee derde punt) en 11.5km (ik, afslag naar El Berro).

Vervolgens zijn we samen naar El Berro gereden, intussen was de zon gaan schijnen en daar konden we niet om klagen! Daarna ging de route verder naar Fuente Librilla (en ik maar denken dat de beklimmingen achter de rug waren, bleek dat toch een vergissing!) en Barqueros. Na Barqueros hadden we de nodige hoogtemeters gehad, en was het vlak via Alcantarilla terug naar Churra. Een mooie, maar zware tocht van 105km!!!

Saludos,

Annika