Triatlon Agramon

Een pech-triatlon voor mij... zelfs de publicatie van dit verslag gaf problemen, waardoor ik het nog een keer allemaal overnieuw mocht doen. Dus hier voor de tweede keer...

Na een weekje buikgriep, kon ik donderdag toch weer beginnen met trainen. Aangezien het zwembad van de universiteit nu dicht is, gingen we voor de tweede keer naar JC1 voor een "relaxte" zwemtraining. Aangezien het bad 2 banen minder telt dan het zwembad van de universiteit van Murcia en de banen aanzienlijk smaller zijn, is het zwembad al snel vol. We hebben toch onze meters en techniekoefeningen kunnen doen, maar een relaxte training was het niet. Normaal gesproken hou ik de dag voor de wedstrijd rust, maar omdat ik de afgelopen week nog niet op mijn fiets had kunnen zitten omwille van de buikgriep, ben ik vrijdagochtend toch nog even voor een 23 km op mijn fiets gesprongen met mijn nieuwe fietsbroek (wat tevens ook mijn eerste fietsbroek is, want normaal doe ik altijd een triatlonbroek aan. Het was toch wel even wennen met een dikke pamper aan!).

De zaterdagochtend (ochtend van de wedstrijd) werd gevuld met alle gebruikelijke voorbereidingen en het klaarleggen van de spullen. Na het middageten en onze 20-minuten-siesta zijn we om 15 uur vertrokken naar Agramon, gevolgd door Jan en Miep in de camper. Zoals gewoonlijk kon Jan niet volgen (evenals op de fiets....hihihi.....;-)!!!), .....

De triatlon van Agramon is een sprint afstand. Eerst wordt er 750 meter gezwommen in een embalse. Daarna moet je je loopschoenen aandoen in de eerste wisselzone aan het embalse, om vervolgens 500 meter onverhard en stijgend naar de tweede wisselzone te lopen. Daar pak je je fiets om te beginnen met een 1 km supersteile klim, gevolgde door een rolling-hills-parcour naar het dorp. Eenmaal het dorp gepasseerd, volgt er nog een berg, die je daarna ook terug afdaalt naar Agramon. In het dorp is de derde wisselzone waar de loopschoenen staan, om vervolgens 5 km te lopen tot de meta.

Het was raar weer vandaag. Het zag er zelfs naar uit dat het zou kunnen gaan regenen. De lucht was donker en het was rond de 31 graden.

In Agramon aangekomen was daar al heel veel volk. Snel de auto geparkeerd, dorsalen ophaald en fietsversnellingen gecontroleerd. Intussen waren Jan en Miep ook gearriveerd.

Bart had besloten om naar het embalse te fietsen als warming up, samen met Jan. Ik zag dat niet geheel zitten, en had mij laten vervoeren door de autobus van de organisatie. Dit betekende wel dat ik mijn fietsje moest afgeven, en deze werd dan met een camion naar het embalse vervoerd. Dat vond ik niet zo fijn, want ik was bang dat mijn fiets dan beschadigd zou worden. Maar uiteindelijk toch maar de gok gewaagd, in de hoop dat alles goed zou gaan.

Toch nog maar eens controleren of het wel allemaal zorgvuldig gebeurde....

Intussen was Anne Schlierbach (Duitse triatleta die in Andalusia woont, en volgend jaar in het vrouwenteam van CT Aguilas gaat starten!) ook aangekomen, en die zag het ook niet geheel zitten om haar Cervelo fiets op de camion te zetten.

Uiteindelijk had zij het voor elkaar gekregen om naast de camion-chauffeur te gaan zitten, zodat ze haar fiets perfect in de gaten kon houden!

Daarna had ik de wisselzone in het dorp ingericht, en even bijgekletst met Ana Lopez. Vorig jaar hadden we hier ook beide geraced. Ana was toen eerste geworden, en ik derde, en ze had toen met de nodige voorsprong gewonnen, jaja, 11 minuten voorsprong. Ana Lopez is natuurlijk ook niet de eerste de beste. Zij zit in de spaanse sub23 triatlon selectie en heeft al de nodige internacional wedstrijden gedaan. Hier verscheen ze totaal ongetraind aan de start (dit zijn haar woorden!)

Daarna nog even controleren of ik al mijn spulletjes had, en toen was ik klaar om de bus in te gaan.

En ik was niet de enige die ervoor had gekozen om met de bus te gaan...

Nadat ik met de bus vertrokken was, ging Bart met Jan op de fiets naar het embalse.

Alles was goed en volgens tijdsplanning verlopen. Bij het embalse aangekomen, stond mijn fietsje daar, en kon ik mijn wisselzone inrichten. Intussen was Bart ook aangekomen met de fiets, en waren we samen naar het embalse gegaan om onze loopschoenen daar in de wisselzone te plaatsen en te gaan inzwemmen. Er zat niet zoveel water in het embalse als vorig jaar, maar het was ok. Het water was best fris en in combinatie met de wind was het zelfs best koud, maar dat vond ik niet zo erg. Na deze snikhete zomer verlangde mijn lichaam naar verfrissing! De vrouwen kregen de eerste start, en de mannen mochten 5 minuten later van start gaan.

Er waren 22 vrouwen, en er was hoog niveau (dat had ik al gezien in de inschrijflijst). Toen het startschot gegaan was, nam Ana Lopez direct de eerste positie in, en heeft deze behouden tot aan de meta. Daarna volgde een groepje van 4 vrouwen, waaronder Elena Garcia Diaz, Patricia de la Llave Herron, Claudia Lopez Lopez en ik. Tot aan de eerste boei zwom ik voorop met een van hen naast mij, en met Elena letterlijk op mijn voeten. Na de eerste boei nam ik de leiding, met de 3 andere vrouwen achter mij. Het zwemmen was goed verlopen. Uit het water komen was zeer vervelend, want er lagen allemaal dikke stenen. Nadat ik mijn loopschoenen aangedaan had, begon de 500 meter run naar boven. Dat was zwaar, en omdat lopen niet mijn beste onderdeel is, kwam ik als laatste van mijn zwemgroepje in de tweede wisselzone aan. Snel mijn fietsje gepakt om vervolgens aan de steile klim te beginnen. Halverwege de klim hoorde ik een raar geluid aan mijn fiets, maar toch maar doorgefietst. Boven aangekomen met een superhoge hartslag, volgde er een bocht naar rechts. Bij het nemen van deze bocht begon heel mijn fiets te zwanken, en had ik het idee dat mijn hele fiets uit elkaar ging vallen. Ik kon de bocht niet nemen, en voelde dat ik alleen maar rechtdoor kon rijden. Ik wist me gelukkig op tijd tot stilstand te brengen, want ik zag me al naast de weg belanden... gelukkig was dit niet gebeurd. Ik keek naar mijn fiets en toen zag ik dat mijn achterband plat stond.... shit...:-((((... einde wedstrijd. Ik ben naar de autobus gewandeld die de vrijwilligers naar het embalse vervoerd hadden, om een terugrit naar Agramon te organiseren. Nadat de laatste triatleten eindelijk gepasseerd waren, kon ik met de autobus terug naar het dorp, waar Bart intussen al gefinished was.

De mannen (216 in totaal) kregen het start-schot 5 minuten later. Ook bij de mannen was er hoog niveau aanwezig. Bart zat in een grote zwemgroep van ongeveer 20 mannen. Er werd hard gezwommen en Bart was tevreden over het zwemonderdeel. In de 500 meter run naar de tweede wisselzone had Bart een 15-tal seconden verloren op de eersten van zijn zwemgroep, en omdat Bart ervoor had gekozen om zijn fietsschoenen aan te doen in de wisselzone (het fietsparcour begon direct met een steile klim, waardoor de opsprong heel lastig werd) had hij nog meer tijd verloren. Ongeveer in 20e positie begon Bart aan het fietsonderdeel. Terug van weggeweest, begint hij aan zijn sterkste onderdeel. Het parcour stond op zijn buik geschreven: rolling hills, SIN drafting (zonder stayeren). Al op de eerste steile klim begon Bart de eerste mannen in te halen, en daarna volgden er nog velen. Op de foto hieronder passeert Bart het dorp, en op dat moment haalt hij de derde vrouw in van het uiteindelijk vrouwen-podium.

Bart voelde zich sterk op de fiets en dat was ook te zien aan het resultaat want als 6e komt hij de wisselzone in, in het dorp!!

Daarna kon hij met de run beginnen. Bart had geen series meer getraind, en daardoor was hij wat snelheid verloren. Desondanks liep hij een 17:09 op de 5km en kwam hij als 8ste over de meta! Een heel goed eind-resultaat in dit deelnemersveld, met een super-prestatie op de fiets!

Zoals gewoonlijk werd er na de wedstrijd bijgebabbeld met de andere triatleten, gevolgd door de spullen op te halen in de wisselzone en alles de auto in te laden.

Na de prijsuitreiking zijn we met Jan, Miep en Anne naar de cena gegaan. Dat was heel gezellig en het eten was ook heel lekker. We kregen ensalade murciana met brood, tapas, fruit en drinken. Je zult het niet geloven maar voor het eerst deze zomer had ik kippevel van de kou. In Agramon koelt het namelijk net iets meer af in de avond dan in Murcia, het was daar nog maar 22 graden! Nadat we afscheid genomen hadden van Anne waren we rond 23 uur richting huis gereden. Na 45-50 minuutjes hoorden we de katze al luidkeels miauwen, die was al bang dat we niet meer terug zouden komen. Na een korte knuffel met de katze, snel onder de douche en in bed. Het opruimen van de wedstrijdspullen moest maar tot morgen wachten, daar was het nu te laat voor geworden...

Hasta pronto!

Annika

Triatlon Blanca

Hola!

Na het bezoek van Eva en Frank, stond de triatlon van Blanca op het programma. Ik keek niet echt uit naar deze wedstrijd, want vorig jaar had ik dit niet als een fijne wedstrijd ervaren; er stonden me nog precies 4 dingen bij: "rennen" door een rio zonder water en veel stenen, stijle hellingen lopen, hitte en afzien.

Ook dit jaar zou het niet koud zijn in Blanca, de voorspellingen waren 37 graden (en dat betekent 37 graden in de schaduw). De ochtend voor de westrijd voelde ik me allesbehalve fit om te racen. De vorige dag was ik in huis gevallen, doordat ik was uitgegleden in een plasje water dat in de kamer lag. Door de val was mijn hele rechter arm stijf en ook mijn nek en schouders, omdat ik daarmee de val had opgevangen. Door de warmte en misschien toch ook een buikvirus dat nu heerst, had ik de vorige dagen een beetje last van mijn buik en de ochtend voor de wedstrijd had ik de nodige keren op de wc gezeten. Conclusie: ik was niet topfit.

De weerspellingen waren in ieder geval juist, want toen we naar de wedstrijd reden om 16 uur was het inderdaad zonnig en 37 graden. In Blanca aangekomen, hadden we gelukkig een parkeerplaats in de schaduw gevonden. Nadat we onze dorsalen hadden opgehaald, zijn we gaan inrijden. Er zat gelukkig wat wind (een warme wind), maar deze zorgde toch voor een beetje afkoeling. De fietsparcour was mooi, maar het asfalt was spekglad, waardoor er toch voorzichtig gereden moest worden, want het was een technisch rolling-hills parcour langs de rio van Blanca. Na het inrijden hebben we de wisselzone ingericht en zijn we naar de startplaats gewandeld. De start was 850 meter van de wisselzone, want er moest stroomafwaarts gezwommen worden in de richting van de wisselzone, om vervolgens 20 km rolling hills te fietsen, en daarna 5,2 km te lopen met 3 steile hellingen naar boven en naar beneden.

Omdat het vorig jaar onmogelijk was om fatsoenlijk te zwemmen en er stukken gelopen moesten worden, doordat er niet voldoende water in de rio zat, had ik besloten om de waterschoentjes van Eva aan te doen. Het water van de rio was lekker fris, waardoor mijn lichaam wat tot rust kon komen. De mannen kregen de eerste start en de vrouwen mochten 3 minuten daarna vertrekken.

Bart had deze week al aangegeven dat hij klaar was om te racen en dat is in Blanca ook gebleken! Direct na de start zat hij in een zwemtreintje met Cesar voorop, David Zamora erachter, en daarna Bart. Het zwemmen ging goed en als 3e kwam Bart samen met Cesar, David Zamora en Jose uit het water. Op de fiets kon David Zamora niet volgen en zat Bart in het kopgroepje met Cesar en Jose. Hier kon Bart niet om klagen. Beide mannen lopen slechter dan Bart, dus Bart koos ervoor om hard te fietsen, waardoor de tweede fietsgroep niet kon bijrijden. In de tweede fietsgroep zaten lopers en die wilde Bart er niet bij hebben. Bart heeft de hele fietsrit op kop gereden en ook hard gereden. Bart zag dat de tweede fietsgroep niet kon bijrijden en had daardoor in het laatste deel minder hard gereden, omdat het superheet was en hij voelde dat ook in zijn buik. Uiteindelijk kwam het 3-tal samen de wisselzone in, en kwam Cesar als eerste de wisselzone uit. Na 200 meter kwam Bart hem voorbij, en nam de eerste positie in. Deze plaats heeft hij niet meer losgelaten en als EERSTE kwam Bart over de meta!!!!

Drie minuten na de mannen, gingen de vrouwen van start (er waren veel vrouwen). Na de start ging Mabel direct aan kop, want die kende de stromingen van de rio goed. Ik probeerde Mabel te volgen, maar dat lukte niet, want de waterschoentjes werkten toch als een rem. Mabel ging aan kop met de zwemster van Costa Calida, en daarachter kwam ik. Deze keer was er wel voldoende water in de rio, en kon het zwemparcour volledig gezwommen worden. Door de waterschoentjes had ik niet zo goed kunnen zwemmen als normaal, maar ik was wel vlot het water uit kunnen lopen. Uiteindelijk ben ik als 3e op de fiets gesprongen, met Barbara vlak achter mij. Al snel had ik de zwemster van Costa Calida voorbijgereden, en zat ik met Barbara opgescheept (een wielrenster). Barbara liet mij het eerste stuk vooroprijden, en alle technische stukken begon zij eraan te trekken. Hiermee was ik niet zo blij, want het putte mij gigantisch uit. Ik heb hier 10 km aan meegedaan en daarna heb ik haar laten gaan. Door de warmte en mijn onstabiele darmen, leek het me verstandiger om mijn eigen constante tempo te rijden, in plaats van een spelletje te gaan spelen met continue versnellingen en vertragingen. De tweede 10 km heb ik in mijn eentje gereden, wat me een stuk beter afging. Ik had de achtervolgsters in de gaten gehouden, en als ik zonder maag- en darmkrampen aan de run zou kunnen beginnen, zou er een derde plaats moeten kunnen inzitten. Mabel en Barbara waren weg, dus een eerste en tweede plaats zat er niet meer in. Het fietsen was goed gegaan, en met een goed gevoel kon ik aan de zware run beginnen. De eerste ronde ging goed, en ik had de nodige mannen voorbijgelopen, omdat ze geen rekening hadden gehouden met de hitte. Ook op de fiets waren er de nodige mensen gevallen, omdat ze de hitte niet onder controle hadden. Doordat ik continu mensen heb ingehaald, gaf me dat extra motivatie. Ik had mijn lichaam tijdens de wedstrijd ook goed verzorgd en was niet te diep gegaan. In de run hadden ze ijskoud water voorzien, waarvan ik iedere ronde een beetje dronk en over mijn hoofd, nek en borst gooide, waardoor mijn lichaam zich kon koelen. Deze truck pas ik altijd toe onder dit soort omstandigen, en mijn lichaam reageert daar heel goed op. Zonder verdere problemen heb ik mijn 5,2 km run kunnen afleggen en heb ik mijn derde positie kunnen behouden, en dus kwam ik als DERDE over de meta! Totaal onverwacht, want in de ochtend was er toch verschillende keren door mijn hoofd gegaan dat ik er toch een kans zou zijn dat ik door de omstandigheden niet zou finishen.

Voor ons beide een totaal superverlopen wedstrijd!!!!! Bart mocht na de wedstrijd nog een tv-interview afleggen!!! Bart twijfelt of dat ze begrepen hebben wat hij gezegd heeft, maar hij heeft althans met veel enthousiasme vertelt over zijn race in Blanca! (aanvulling van Bart: Ze zullen het waarschijnlijk met ondertiteling moeten laten zien, maar toch maar weer mooi een interview in het Spaans gedaan!!) Na de wedstrijd was er vanalles voorzien qua drinken, fruit en eten. Ook was er nog een loterij, waarin Bart een decoupeerzaag gewonnen heeft van Black & Decker. En daarna volgde er een schitterende prijsuitreiking waarin Bart een superzware beker heeft gewonnen van 3,3kg. Een echt kunstwerk!!

Nadat we met al onze triatlon-amigos gepraat hadden, verlieten we, zoals gewoonlijk als laatsten de wedstrijdplaats. Om 22 uur zijn we richting huis gegaan, waar we onze spulletjes hebben uitgepakt, terwijl de pizza´s in de oven zaten. De katze was ook van de partij toen we thuis kwamen, en was ook blij met de overwinningen, want de prijzen zorgden toch alweer voor enkele maanden brokjes-zekerheid :)).

Un saludo,

Annika

Triatlon Jumilla

Oef... om 6 uur de wekker. Insmeren, aankleden, wedstrijd-ontbijt, de laatste spulletjes inpakken, sleutels zoeken :(, en op naar Jumilla. Het was eigelijk de bedoeling dat Eva en Frank gelijk met ons zouden vertrekken, maar ze hadden zich verslapen! Om 7 uur zijn we vertrokken richting Jumilla. Het was buiten echt super!! 18 graden toen we naar Jumilla reden. Daar knapte ik althans van op, auto-raampje open en genieten van temperaturen onder de 20 graden! In Jumilla aangekomen hoorden we dat Bart de eerste start had om 10 uur en ik de tweede om 11 uur. Dat hadden we niet verwacht, want vorig jaar kreeg Bart de laatste salida. Maar eigelijk kwam dat goed uit, want ik hou ervan om alles op mijn gemak te doen, en Bart houdt wel van om niet te veel tijd over te hebben voor de start. Eva en Frank waren toch relatief snel daar, en hebben ons goed geholpen. Zij zijn onze dorsalen gaan ophalen, terwijl wij gingen inrijden. Vervolgens is Frank met Bart meegegaan voor de laatste wedstrijdvoorbereidingen, en Eva met mij. Toen we richting de wisselzone gingen kwamen we Isaac Lopez tegen, dat was een tegenvaller... want die had zich vandaag ingeschreven (wat nog kon omdat de wedstrijd niet vol zat), en die wilde hier natuurlijk ook zijn geld komen ophalen.

De wedstrijdorganisatie verliep heel goed, en net iets na 10 uur ging Bart van start. Hij zat in de baan met de beste zwemmers, en hier zou hij normaal gesproken van hebben moeten profiteren. Het tegenovergestelde gebeurde, waar ik totaal niet blij mee was.

Isaac Lopez (prof) gevolgd door Jesus van Lugo (prof) waren met zijn tweeen weg (zoals verwacht). Cesar (beste Murcia-zwemmer onder de triatleten) nam de derde positie in, en daarna had ik Bart verwacht. Blijkbaar had Bart met Abril gepraat en die zou op Cesar zijn voeten gaan liggen, en daarachter zou Bart dan zwemmen. Nu bleek dat Abril Cesar helemaal niet kon volgen, en dat Bart onder zijn kunnen aan het zwemmen was... Uiteindelijk is hij Abril voorbij gezwommen, maar was Cesar weg, dus was Bart Abril aan het trekken... Nou ja, niet geheel volgens plan, en Bart was er zelf ook niet blij mee, en had niet verwacht dat Abril zo traag zou zwemmen. Na het zwemonderdeel zaten Isaac en Jesus samen op de fiets. Daarachter vormde zich een groepje van vier, waaronder Bart, Abril, Cesar en Tudela. Bart had zijn nieuwe ligstuur erop, wat heel goed ging. Bart zijn fietsvorm is aan het terugkomen! en voelde zich sterk op de fiets. Hij heeft dan ook het meeste gewerkt van dit groepje.

Daarna kon de run beginnen. Isaac en Jesus hadden op de fiets afgesproken dat ze samen over de finish zouden gaan, en dit zorgde voor een niet-spectaculaire strijd voor de 1e en 2e plaats. Bart en Abril hebben gestrijd voor de 3e plaats. Eerst dacht Bart dat het erin zou zitten, maar Abril is hem toch voorbij gelopen.

Een VIERDE plaats voor Bart!!

De vrouwenstart was om 11 uur. Het was een feit dat ik de voorbereidingen op mijn gemak kon doen, maar dat maakte wel dat intussen de temperaturen gestegen waren! Het zwembadwater was in ieder geval verfrissend, dus dat was ok. Ik zat met 8 vrouwen in de baan, en deze keer was ik niet de beste zwemster, en kon ik ook niet mijn eigen tempo zwemmen. Zoals vooraf afgesproken ging Ana van Costa Calida aan kop, gevolgd door Amaya, daarna ik, en daarna Mabel. De eerste 300 meter gingen we in dit treintje, daarna was ik de voeten van Amaya kwijt, doordat we toen al begonnen met vrouwen te dubbelen. Ana en Amaya gingen als eerste het water uit, en Mabel en ik 20 sec. daarna.

Mabel met haar sterke wissel, nam al snel de leiding op de fiets. Ana, die voornamelijk zwemster is, werd al snel voorbij gereden door Amaya en mij. Daarna begon mijn inhaalrace op Amaya. Na 1,5 ronde had ik ze te pakken. Ik heb nog geprobeerd weg te komen, maar dit lukte niet, daarom hebben we direct besloten om samen te rijden.

We hebben evenveel gewerkt, maar het verliep niet geheel soepel. Samen kwamen we de wisselzone is, en daarna kon de run beginnen, wat voor ons beide niet het meest schitterende onderdeel is. Jaja, en nu durf ik ook mijn wissel te laten zien, want sinds enkele triatlons doe ik nu de "profesionele" wissel. Hieronder volgt een reportage :). Enkel de sokjes op het einde zijn misschien een beetje minder profesioneel. Mabel zou het hier althans niet mee eens zijn, want die vindt het gewoon niet kunnen dat ik mijn sokjes aandoe :(.

Ik kwam als eerste de wisselzone uit (na Mabel), op de hielen gevolgd door Amaya.

In de eerste ronde liep ze me al voorbij, en ik kon niet volgen. Langs de kant kreeg ik nog informatie van Bart, die mij wist te vertellen dat Victoria in aantocht was. Dus daarna alles op alles gezet om te versnellen, zodat Victoria me niet meer kon inhalen.

Hier ben ik goed in geslaagd, met alle extra aanmoedingen van internacionale supporters :), en als DERDE vrouw kwam ik over de meta!! Super tevreden en oververhit. Ik kon althans van mijn derde plaats genieten, en als snel volgenden de felicitaties aan de nummer 1 en 2:

En daarna afkoelen! Mabel had hier de juiste oplossing voor: een flesje met ijskoud water.

Na de wedstrijd was er vanalles voorzien qua drinken en eten.

Nadat we wat bij hadden gekletst met onze triatlon-amigos zijn we onze fietsen gaan ophalen uit de wisselzone, alles snel de auto in, en terug naar de meta, waar de prijsuitreiking zou plaatsvinden. Eva en Frank hadden intussen ook de nodige meters afgelegd, want die moesten ons steeds volgen! In de zaal van de prijsuitreiking aangekomen, is het altijd weer even spannend om te zien of je daadwerkelijk naar voren wordt geroepen. Eva en Frank leefden althans met ons mee!

Bij de eerste prijsuitreiking werden de eerste 5 bij de mannen en de vrouwen naar voren geroepen voor de premios en metalico.

Tot onze grote verbazing kwam er daarna nog een prijsuitreiking voor de verschillende categorias waaronder ook absoluta (wat niet gebruikelijk is, maar wel fijn!). Dus gingen we met 4 bekers naar huis!

Bart was 4e geworden in general, maar omdat Jesus van Lugo categoria sub23 is, was Bart 3e in absoluta! Isaac had geen tweede prijsuitreiking meer verwacht en was al naar huis, waardoor Bart alleen met Abril op het podium stond.

Na alle prijsuitreikingen, waren we zoals gewoonlijk weer als laatste overgebleven. Nog even gevraagd aan de concierge of we ons nog mochten douchen. En dat was ok, dus snel onze douchespullen gehaald en gedouched. Intussen was het al 14.30h geworden en hadden we allemaal honger. We wilden paella gaan eten in een restaurant in Jumilla, en omdat we weinig zin hadden om te gaan zoeken, zijn we direct het restaurant aan de overkant van de straat binnen gegaan. Dat is altijd weer even eng, want in kleinere dorpen zijn geen menu-kaarten, dus weet je vooraf niet wat ze hebben en ook niet wat het kost. Maar ja, dat was dan een gok, maar uiteindelijk wel een goede gok. We vroegen of ze paella voor ons konden maken, en dat was geen probleem, alleen moesten we dan 1 uur wachten. Intussen waren we met de lokalen en de gemeentemensen van Jumilla aan de praat geraakt. Die hadden ons natuurlijk in de triatlon gezien, en ze hadden ook gezien dat Frank veel fotos had gemaakt. De mooiste fotos moeten we nog naar de gemeente sturen, want er is een fotowedstrijd, waarmee je geld kan winnen. Maar kijken wat dit geeft. Uiteindelijk konden we relaxt in het restaurantje gaan zitten en beginnen met onze entradas: ensalada mixta y calamares a la plancha. Superlekker!

En een uurtje later kwam de paella marisco, met superveel vis erin.

Daarna kwam de rekening, die echt absurt laag was. Dit restaurant komt althans op ons lijstje: aanrader! Nog even afsluiten met een zoet drankje, en daarna konden we erweer tegen aan.

Na de comida zijn we naar het klooster Santa Ana gereden en hebben daar een korte wandeling gemaakt op de berg. Iedereen was intussen moe en het was ook niet bepaald koud in Jumilla. Nadat we afscheid genomen hadden van Jumilla, zijn we via Abaran naar Murcia gereden. In Abaran, een typisch spaans dorp, hebben we een wandeling gemaak langs de rio, met alle mogelijk fruitbomen. En natuurlijk niet te vergeten het hoogtepunt van Abaran: het water-rad, wat heel mooi was. (Het bezoek aan Abaran was ons aangeraden door de belasting-functionaris van Cieza, toen we onze declaratie van 2008 in orde moesten maken. We zullen hem er volgend jaar over vertellen, tenzij hij al ons blog heeft gelezen, hahaha).Intussen was het alweer laat geworden, zo laat zelfs dat er geen tijd meer was om een choco-ijsje te gaan eten in de heladeria :(. Maar we hebben de cena thuis wel afgesloten met een choco-ijsje uit casa Jaeken. Dit was ook beter, want dan kon Eva ook meedoen. De kleine mag namelijk geen choco-ijsjes uit vreemde heladerias.

Een supergeslaagde dag, maar wel vermoeiend. Een dag om niet snel te vergeten!

Als laatste wilde ik Eva, Frank en de kleine bedanken voor alle hulp, aanmoedigingen, fotos en gezelligheid. En natuurlijk niet te vergeten de sponsors die de comida hebben mogelijk gemaakt :)!

Groetjes,

Annika