Dinsdagavond 10 november ben ik ziek en totaal uitgeput naar huis gegaan met diarree, buikpijn en misselijkheid. De volgende dag was ik naar de huisarts gegaan, en die heeft me direct de baja gegeven en medicatie, maar hij had niet gezegd wat ik had. Eind november was ik opnieuw naar de huisarts gegaan om te vragen of het niet beter zou zijn om mij te laten inenten tegen de Mexicaanse Griep, omdat ik in het zwembad met veel mensen in contact kom en ik me nog altijd futloos voelde. Daarop zei de huisarts: "Nee, dat is niet nodig, want ik ben er vrijwel zeker van dat je de Mexicaanse Griep al hebt gehad toen je woensdag 11 november op consultatie kwam, maar ik wilde je toen niet bang maken omdat je sterk genoeg was om te genezen". Of dit waar is blijft de vraag...
Uiteindelijk was ik de hele week niet kunnen gaan werken, en vrijdag voelde ik me voor het eerst een beetje beter, maar totaal uitgeput. Bart had ook wel een raar gevoel gehad in zijn lichaam, maar het was bij hem niet doorgebroken, dus konden we toch de kleine Luca gaan bezoeken. Vrijdag ben ik nog snel naar de Kiabi gegaan om een cadeautje te kopen, en de Katze had het cadeau direct goedgekeurd:
De Katze was tevreden over het kado voor de kleine, maar ook weer heel triest omdat de ze de taak had gekregen om op het huis te passen tijdens ons reisje naar Belgie. Bart had wel de allerbeste tarrinas gekocht voor de Katze en de buurman had duidelijke instructies gekregen om de Katze goed te verzorgen, en niet de andere katten van de straat! Daarna hadden we ´s middags onze koffers gepakt en daarna vroeg in bed.Zaterdag 17 november ging om 5 uur de wekker. Om 5.15h zijn we de auto ingesprongen, en in 35 minuten stonden we bij Aqua Carparking, vlakbij het vliegveld, om de auto af te leveren. Vervolgens werden we met een busje naar het vliegveld gebracht en toen kwamen we erachter dat we ons ontbijt vergeten waren. Dus hadden we maar een croissant gekocht op het vliegveld. Daarna snel boarden, en om 6.55h gingen we de lucht in, op naar Belgie. In het vliegtuig was het lekker rustig, want er was maar een 60% van de stoelen bezet. De vliegreis was goed en vlot verlopen, en om 9.15h stonden we in Maastricht al buiten. Denis kwam ons om 9.25h met de auto ophalen. In Lanaken hadden we eerst verder ontbeten met verse koeken van de Limburgse bakker. Vervolgens zijn we direct aan ons project begonnen: de Pampertaart voor kleine Luca! Gerda had ons met de voorbereidingen geholpen en had alvast alle ingredienten (pampers, lintjes en versieringen) gehaald, zodat we direct konden beginnen met bakken! Bart had zich voornamelijk bezig gehouden met de bodem van de taart, terwijl ik de 168 pampertjes rolde en strikte:
Een behoorlijk karwei zo´n pampertaart! maar we hebben ons er goed mee kunnen vermaken! En we waren tevreden met het resultaat:
Pampertje was natuurlijk ook van de partij en was meer dan trots op de naar haar vernoemde Pampertaart:
In de namiddag was de Pampertaart klaar en konden we voor de eerste keer naar de kleine Luca gaan. De kleine was flink actief, en mocht al direct met zijn Peter en Petervrouw spelen:
Woefie was de direct met de kleine aan het onderhandelen over de belangrijke zaken van het leven: 
En daarna mocht de kleine weer bij zijn papa en mama zijn:
Intussen was de hele familie Jaeken gearriveerd en hadden we samen frieten met stoofvlees en mosselen gegeten. Toch eerst maar eens even kijken hoe dat speciaal Belgisch eten er eigelijk uit ziet:
Uiteindelijk had ik me er dan toch maar aan gewaagd, en het was goed meegevallen: 
Na het avondeten, kreeg ook de kleine te eten, en daarna was het tijd voor een slaapje bij mama:
Zondag hadden we eerst uitslapen, en daarna was het tijd voor een verwen-ontbijt met belgische koeken en croissants. En ´s middags was er gebraad met toefkes, besjes en perziken voorzien: 
In de namiddag waren we weer naar Munster-Bilzen gegaan en hadden we de kleine uitgehaald voor een wandeling in de kinderwagen.
Maandag was het alweer de laatste dag... ´s ochtends zijn we nog naar de Lidl gewandeld voor vitamientjes en daarna hadden we onze koffers weer gepakt. Tijdens het middageten hadden we afscheid genomen van Gerda die voor enkele weken met Mariet naar Nepal ging. Daarna zorgde Miep nog voor een leuke verassing, die even binnen en buiten gevlogen kwam, en vervolgens belden mijn ouders aan. Daarna hadden we Bart weggebracht naar het trein-station van Maastricht, want Bart moest nog enkele dagen naar Groningen voor zijn werk. Weer terug in Lanaken aangekomen hadden mijn ouders en ik avondeten gemaakt voor in Munster-Bilzen, en vervolgens waren we op bezoek gegaan bij de kleine Luca. Mijn ouders hadden speelgoed meegebracht voor de kleine, wat direct werd ingepikt door zijn papa (Frank)... waardoor de kleine Luca nog niets had! Maar mijn moeder had ook nog sokjes gebreid, en die waren net iets minder geschikt voor zijn papa :-), zo had de kleine toch nog iets! Na de cadeautjes probeerde Frank het avondeten op te warmen, maar dat was nog niet zo gemakkelijk met zo´n supermodern kookstel! Uiteindelijk was het eten toch warm geworden, en door het goede roeren van de kok was alles goed gemixt en fijngemalen, en zag het er uit als baby-voeding (maar het was toch lekker!). Frank heeft blijkbaar toch meer capaciteiten als bakker dan als kok, want de vlaai die we als nagerecht kregen zag er werkelijk sjiek uit en was ook heel lekker! Rond 21h zijn we terug naar Lanaken gereden en daar aangekomen zijn we direct gaan slapen.
De volgende ochtend (dinsdag 17 november), ging de wekker om 7 uur en om 8 uur heeft Denis ons (mijn ouders en ik) naar het vliegveld van Maastricht gebracht. Daar hadden mijn pa en ik nog een wandeling buiten gemaakt, en vervolgens zijn we met Ryanair naar Alicante gevlogen. Alles was goed verlopen en mijn pa hadden nergens last van gehad, en dus konden we deze keer zonder nood-stoppen naar Murcia rijden. In Alicante aangekomen was het mooi weer en hadden we eerst de huurauto voor mijn ouders opgehaald, daarna had ik naar Aqua Carparking gebeld, en waren we onze auto gaan ophalen. Vervolgens zijn we met twee auto´s naar Murcia gereden, waar de Katze ons al stond op te wachten! De buurman kwam ook direct naar buiten, en die had de Katze goed verzorgd. De poetsvrouw was niet zo blij, want die snapte niet dat we haar niet hadden gevraagd om de Katze te verzorgen (de vorige keer toen we haar hadden gevraagd, hadden we alle katten van Churra op bezoek). Vervolgens hadden we snel eten gemaakt, en daarna moest ik gaan werken. Mijn ouders waren in de avond nog naar de Centros Comerciales gegaan.
Een zeer geslaagd bezoekje aan ons nieuwe pete-kindje Luca!
Groetjes,
de Petervrouw van Luca
Ik was wel niet zo blij met mijn nummer want ik had 113 :-(, nu was het maar hopen dat er geen rare dingen zouden gebeuren! Vervolgens hadden we snel onze spullen klaargemaakt, de wisselzone ingericht, en daarna nog even een korte warming-up op het loopparcour. Het was nog wat frisjes, maar de zon was uitgekomen, en dus besloten we om zonder extra winterkleren te starten. Net voor het startschot hadden we nog camera de llamada met uitleg over het wedstrijdparcour en de wisselzone. 
De eerste run bestond uit 2 rondes: 4,5km in totaal met rolling-hills. De ondergrond was zeer varierend: zand, tierra (grond) en asfalt. Het tweede onderdeel was mountainbiken, dat voornamelijk plaatsvond in een zanderige rambla. De eerste 8-9 km was rambla en bergop. Daarna volgden enkele kilometers op asfalt met stijgingen van meer dan 25%, en flinke tegenwind! Vervolgens was er een hele technische afdaling gedurende 1 km, gevolgd door een 3 km afdaling op los zand, en daarna een 6-tal km afdaling op vaster zand. De tweede run bestond uit 1 ronde (dezelfde als in de eerste run). Hieronder staat het loop- en mountainbikeparcour:
Hieronder stormen de mannen de rambla in en altijd zijn er weer een aantal "onbekende talenten" bij die de kop nemen:
Al snel rijden zij samen Jose Garcia Perez voorbij, en daarna reden ze samen naar Raul toe. Ramon versnelde na ongeveer 5 km, maar Bart en Raul konden niet volgen. Dat Ramon sterk zou zijn op dit parcour was te voorspellen, want hij woont in Puerto Lumbreras en kende iedere bocht, steen en zandkorrel. Na de rambla volgden de steile beklimmingen, en daar nam Raul een kleine voorsprong op Bart. Op dit moment waren de eerste 3 plaatsen eigelijk al bekend. Bart wist dat het zeer lastig zou worden om Ramon en Raul nog in te halen, en daarom besliste hij om gecontroleerd af te dalen in het losse zand (zeer verstandige beslissing!). Daar werd Bart nog verrast door twee mountainbikers. Een van hen (Miguel Angel Cantero), stoof Bart werkelijk als een zot voorbij en de andere (Juan Perez) bleef bij Bart in zijn wiel hangen. Nadat Bart het stuk met het losse zand had afgelegd, zette hij kracht bij, en reed hij weer in op de zotte mountainbiker. In vierde positie stoof Bart door het laatste stuk van de rambla met topsnelheden van 57km/h, nauw gevolgd door Juan Perez:
Door een trage wissel van de zotte mountainbiker (Miguel Angel Cantero), komt Bart ruim voor hem de wisselzone uit en de rambla weer in:
Bart behield deze positie in de laatste run en kwam als derde over de meta: Een derde plaats voor Bartie!!!!
Nadat de mannen vertrokken waren, maakten de 7 vrouwen zich klaar voor de start: 
En 5 minuten na de mannen kregen de vrouwen het startschot, waarbij Barbara en Dori (afkorting van Maria Dolores) de kop nemen:
Het lopen ging goed:
En met een tevreden gevoel kwam ik als vijfde de wisselzone in, met 60 sec achterstand op Paqui (afkorting van Francisca) en 30 sec achterstand op Isabel. Ik kende het grootste deel van het mountainbike-parcour, omdat we vorige week naar Puerto Lumbreras gekomen waren om het parcour te bekijken, en ik wist dat ik Isabel en Paqui enkel kon verslaan door genoeg voorsprong te nemen in de eerste 10km: de beklimming! Isabel en Paqui zijn vooral goed als het aankomt op technisch mountainbiken, en ik ben vooral goed als het aankomt op kracht. Vol goede moed rende ik de wisselzone uit met mijn mountainbike, om er flink tegenaan te gaan:
Ik voelde me vrij sterk, en na enkele kilometers reed ik Isabel voorbij, die nog probeerde aan te hangen, maar dat lukte haar niet. Vlak daarna reed ik Paqui voorbij, en daarna had ik nog een 7-tal mannen voorbij gereden. Maar na de klim, kwam de afdaling.... Het eerste stuk van de afdaling was te technisch voor mij, en had ik moeten wandelen. Daarna volgde er een 3km afdaling door los zand. Mijn mountainbike schoof van de ene naar de andere kant, maar ik had het onder controle, en ik was al trots dat ik niet was afgestapt! Maar mijn snelheid was laag, en doordat ik nog niet genoeg ervaring heb, was ik heel veel tijd verloren op de afdaling en waren Isabel en Paqui mij voorbij gereden. Uiteindelijk kwam ik als vijfde vrouw de wisselzone in, en kon ik aan mijn laatste run beginnen. Ondanks dat we 5 minuten na de mannen vertrokken waren, werd ik gedurende een groot gedeelte de wedstrijd vergezeld door een groepje mannen, waarmee ik uiteindelijk ook over de meta gekomen ben. Als vijfde vrouw (met een derde looptijd in de laatste run), kwam ik over de finish-lijn, waar Isabel en Bart mij stonden op de wachten. Een schitterende wedstrijd!!! Alleen toch jammer van de afdaling. 
.jpg)
