Visita Papa en Mama Jaeken in Murcia

Maandagavond 24 augustus, na een fysio bezoek in Cartagena voor de rugblessure van Bart, stond de bus van papa en mama Jaeken in Calle Aire, alleen zonder papa en mama Jaeken. Nadat we ze gevonden hadden, hebben we alle noodzakelijk spulletjes en onze kadootjes ;-) uit de bus geladen, en daarna samen gegeten en bijgekletst!

Dinsdagochtend hebben Bart en ik een 30 minuten looptraining gedaan. Ik had er niet veel zin in, en daarom was het meer trotar (joggen) dan hardlopen. Het wedstrijdseizoen was een beetje te lang voor mij, en ik kon de motivatie niet meer vinden om hard te trainen, maar er stond nog 1 wedstrijd op het programma, namelijk het Campeonato de España de Triatlon por Autonomias, dus er moest toch nog wat bewogen worden. Bart mocht vandaag voor het eerst lopen en een stukje fietsen. Tijdens onze looptraining waren papa en mama Jaeken naar de carglass voor een nieuwe zijruit van het busje, maar daar konden ze hun niet helpen, dus waren ze snel weer terug. Papa Jaeken wilde ook een looptraining doen, en omdat het joggen toch wel fijn was, heb ik samen met Denis nog een extra 30 minuten gelopen, wat heel fijn was. Gerda vergezelde ons op de fiets! Bart zijn looptraining was ook goed verlopen, maar over het fietsen was hij niet zo tevreden, dus werden er daarna een paar modificatie aangebracht aan de instellingen van zijn fiets om de rug wat meer te ontlasten (zadel omlaag en stuur omhoog). In de namiddag zijn we met zijn allen naar Cartagena gegaan (jaja, met mij achter het stuur!). Bart en ik naar de fysio, en papa en mama Jaeken voor een touristen bezoekje aan Cartagena. Jaja, en ook de El Corte Ingles werd bezocht omwille van de zoektocht naar fatsoenlijke pyama`s voor Denis. Uiteindelijk hadden ze fatsoenlijke gevonden, maar deze kostten meer dan 30 euro en dat was toch wat teveel, want voor dat geld kon hij ze ook zelf maken. Dus zijn de pyama`s toch maar in Cartagena gebleven. Nadat we allemaal veilig terug thuisgebracht waren door een zeer goede chaufeur (al zeg ik het zelf...), zijn we met zijn allen naar de Condomina gewandeld waar we in het wok restaurant zijn gaan eten. Dit was zoals altijd zeer lekker, en de cena werd afgesloten met een zoet drankje en een wandeling terug naar huis, waar de katze uitgehongerd op ons stond te wachten.

Woensdagochtend heb ik mijn fietstraining gedaan met nog enkele bergjes erbij (omdat er bergjes in het parcour van het Autonoom zitten), en Bart een looptraining waarbij hij al met meer intensiteit mocht lopen, gevolgd door een superkorte fietstocht om de nieuwe fietsinstellingen te proberen. Papa en mama Jaeken gingen intussen nog naar een ander bedrijf voor de kapotte zijruit, maar ook daar konden ze niet geholpen worden (in augustus is in Murcia alles gesloten, omdat iedereen dan vakantie heeft). Omdat de bus niet gemaakt kon worden zijn ze Murcia gaan bezoeken en daarna de Alcampo, op zoek naar goedkope pyama`s, en bij de Alcampo waren ze geslaagd!

Na Bart zijn fietstochtje valt zijn 15-jarige helm op de grond, en is direct kapot... jaja, dat kan zo gebeuren na 15 jaar... Dus in de namiddag met zijn allen naar Cieza naar de winkel van Carrillo op zoek naar een nieuwe helm. Daar aangekomen zagen we dat de winkel gesloten was. Er bleken dorpsfeesten te zijn in Cieza, en alles was dicht. Maar we hadden geluk, op het moment dat we voor de winkel stonden kwam Carmen juist met de auto voorbij, en stopte. Ze maakte de winkel voor ons open, en Bart kon toch een nieuwe helm kopen. Daarna zijn we een touristische wandeling gaan maken door het dorp.

Denis had echter meer aandacht voor de plaatselijke schoonheid ;-), en maakte er ook nog fotos van!

Na het dorp bezocht te hebben, volgde een wandeling langs de rio van Cieza:

Nadat we de echte tourist hadden uitgehangen, zijn we gaan eten in een restaurant net buiten Cieza. Een heel goed restaurant, waar we buiten konden zitten met uitzicht op Cieza. Als voorgerecht hebben we calamares en ensalada mixta gegeten. En als hoofdgerecht hadden papa en mama Jaeken vis, en wij vlees. Het was heel erg lekker en zeker voor herhaling vatbaar!

Donderdag hebben we de hele dag besteed aan het klaarmaken van onze spullen voor het Campeonato de España de Triatlon por Autonomias in Navarra. Er moest veel klaargelegd worden, want we zouden voor 3 dagen weggaan. In de namiddag zijn onze gasten nog eens richting de stad gegaan, terwijl wij voor een laatste bezoek voor de wedstrijd naar de fysio in Cartagena gingen.

Vrijdagochtend moesten we met zijn allen om 6.50h opstaan, omdat de bus van de Murciaanse triatlon federatie om 8.20h op de universiteit zou zijn, om ons op te halen. Ook papa en mama Jaeken zouden richting het noorden vertrekken. Alleen de katze bleef in Churra achter.... Nadat we afscheid hadden genomen op de universiteit, kwamen we er na ongeveer twee uur achter dat onze koelbox nog in de bus stond... Na veel sms-jes, hadden we het zo kunnen regelen dat papa en mama Jaeken tijdens onze lunch-stop in Teruel onze koelbox kwamen brengen.... wat zijn we toch verwend! Daarna hebben we opnieuw afscheid genomen.

Zaterdagnamiddag krijgen we een sms met de vraag waar de wedstrijd nu precies was. En ja, zondagmorgen bij de wedstrijd stonden papa en mama langs de kant van het wedstrijdparcour met fototoestel en camara ons aan te moedigen. Na de wedstrijd werd er weer afscheid genomen en zijn ze vertrokken richting Costa Brava.

Een kort bezoek, maar wel heel gezellig!

Groetjes,

Annika

22 augustus 2009! 2 jaar getrouwd!

Zaterdag was het natuurlijk groot feest: 22 augustus 2009! 2 jaar getrouwd!!!!

Veel kanten konden we niet op met Bart zijn rug blessure. En dit in combinatie met de extreme zomerse Murcia-temperaturen zijn we bijna de hele dag binnengebleven in Casa Jaeken in Churra.

Op de einde van de dag hebben we nog een kleine wandeling gemaakt bij de Condomina, en hebben we choco-koeken en pizza gekocht in de Eroski. We hadden ze wel niet echt verdiend met de schaarse beweging, maar zonder choco-koeken kan ons huwelijksfeest niet gevierd worden!

`s avonds gingen de pizza`s in de oven, en werd de feestmaaltijd extra aangekleed met een rijke ensalada mixta! Bart was er zelfs voor uit zijn bed gekomen ;-)!!!!

Groetjes,

Annika

rug blessure Bart

Een triatlon seizoen met veel pech, zo kunnen we het denk ik het beste omschrijven. Vrijdag 14 augustus hadden we een concentracion met de triatlon selectie van Murcia in het CAR (Centro de Alto Rendemiento) in Los Alcazares, als voorbereiding voor het Campeonato de España de Triatlon por Autonomias. Om 8.30h was het verzamelen en om 9.00h vertrokken met met z´n allen voor een fietstocht van 55 km (Los Alcazares-La Union-Portman-Los Nietos-Los Alcazares). Het was een mooie fietstocht met een berg erin. Toen we terug aankwamen bij het CAR, kon Bart niet van zijn fiets afstappen. Hij kon niet meer bewegen, zijn rug niet meer strekken, en had ontzettend veel pijn. Bart is op de grond gaan liggen totdat hij in staat was om overeind te komen. Er was duidelijk iets aan de hand met zijn rug... Intussen was het tijd om middag te eten. Er was ensalada, gazpacho, paella met konijn, fruit en yoghurt voorzien. Na de comida had Bart nog altijd veel pijn en besloten we naar huis te gaan. Ik had nog geprobeerd om Vicente te bereiken (sportarts en fysio die een eigen kliniek "Sportrauma" heeft in Cartagena, hij had mij perfect geholpen met mijn blessure in april 2009), maar zijn kliniek was vrijdagmiddag gesloten, dus zijn we richting Churra gereden met mij achter het stuur (voor de verandering).

Bart heeft het hele weekend superveel pijn gehad en kon nauwelijks bewegen of wandelen. Maandagochtend heb ik direct een afspraak gemaakt met Vicente en ´s avonds zijn we naar Cartagena gereden. Daar heeft Vicente naar zijn rug gekeken, en de conclusie was dat Bart een spasme had gehad van zijn rugspieren. Dit betekent dat zijn rugspieren plots zijn samengetrokken, waardoor zijn hele rug was vast komen te zitten. Als gevolg hiervan waren intussen ook twee zenuwen ontstoken. Na verschillende dagen behandeling wist Vicente vrijwel zeker dat het gekomen was door een cumulatieve overbelasting van zijn rug, en de fietstocht was de laatste druppel geweest voor het spasme. Bart is er vrijwel zeker van dat de overbelasting veroorzaakt is door een slechte en gestresste houding op zijn werk. Om Bart van zijn ongemakken af te helpen volgde er een intensieve behandeling van twee weken.

In de eerste week zijn we 4 keer naar Cartagena gegaan (jaja, met mij achter het stuur) en kreeg Bart behandelingen van 2 tot 2,5 uur per keer. In deze behandelingen stond het losmaken van de rugspieren centraal, waarbij de volgende technieken werden toegepast:

Electrische pulsen:

Kou met behulp van ijspakkingen (de ijspakkingen liggen onder de handdoek):

Warmte met behulp van infrarood licht:

Sonar (hieronder de resten van de sonar gel):

Massage (geen fotos)

Mobilisatie, van deze techniek moest Bart niet zoveel weten, omdat hij hierbij in allerlei gekke standen "gekraakt" werd, waarbij Vicente zijn volle gewicht gebruikte... Hieronder een foto van Witty die een van de gekke standen laat zien:

In de eerste dagen moest Bart thuis in bed liggen, en mocht vooral niet bewegen en zijn rugspieren belasten. Daarnaast moest hij medicatie nemen gedurende 5 dagen om de zenuwontsteking tegen te gaan. In de tweede helft van de week mocht hij een klein beetje wandelen en zwemmen. Vicente was tevreden met de resultaten, maar Bart had nog altijd pijn en kan nog altijd niet rechtop staan en wandelen. Ik kan je vertellen dat dit geen gezellige week was in Casa Jaeken in Churra. Vicente had er alle vertrouwen in dat alles goed zou komen, maar Bart had er niet veel vertrouwen in. Hij zag al voor zich dat hij nooit meer normaal zou kunnen bewegen en sporten... Om Bart zijn herstel optimaal te bevorderen had ik hem natuurlijk goed verzorgd, en hem alles gebracht en gegeven wat hij nodig had, maar dat maakte Bart niet veel vrolijker...

Nadat Bart donderdagavond zijn derde behandeling had gekregen, gingen we vrijdagochtend weer richting Cartagena. Hij kreeg nog een uitgebreidere sessie dan normaal, want deze keer werd ook acupuntuur toegepast.

Deze sessie had Bart althans heel goed gedaan, en tijdens de acupuntuur had Vicente wat verteld over zijn leven als arts, wat heel interessant was. Hij vertelde dat hij na zijn specialisatie sportarts, twee jaar in china gewoond had om acunpuntuur te leren. Daarnaast was hij ook meegeweest naar de olympische spelen als sportarts van de Spaanse Federatie, en heeft al ruim 20 jaar ervaring. Daarnaast heeft hij nog de opleiding fysio gedaan, en geeft hij nu ook les aan de univerisiteit van Murcia en verzorgt hij massage-cursussen. Na de acupuntuur sessie voelde Bart zich vrij goed.

Daarna volgde een weekend zonder behandelingen, met rust in bed, beetje zwemmen en een beetje wandelen.

Na het weekend volgde een tweede week met 4 keer naar Cartagena (jaja, en nog steeds met mij achter het stuur) en kreeg Bart weer behandelingen van minstens 2,5 uur per keer met dezelfde technieken. Alleen werden er nu meer naalden geprikt bij de acupuntuur, en werd er nog een stretch sessie toegevoegd, waar Bart zeer tevreden over was.

In de tweede week mocht Bart ook beginnen met lopen en fietsen, wat hij tegen het einde van de week zonder veel problemen kon. Bart zijn rug was in die mate hersteld dat hij klaar was om te racen in het Campeonato de España de Triatlon por Autonomias, en dus werd er aan de Murciaanse Triatlon Federatie gemeld dat ze op onze aanwezigheid konden rekenen. Uiteindelijk waren we beter niet meegegaan, maar het verslag van dit kampioenschap kun je lezen in het volgende verslag.

Oh ja, en niet te vergeten, heel belangrijk! In de tweede week waren papa en mama Jaeken in Casa Jaeken in Churra. En mama Jaeken had nog hele goede tips en oefeningen die Bart in de toekomst dagelijks moet doen om verdere problemen met zijn rug te voorkomen. Aangezien dat Bart toch behoorlijk geschrokken was van de problemen die de rug met zich mee kan brengen, zal hij die adviezen waarschijnlijk braaf gaan opvolgen...

Op dit moment is Bart zijn rug nog niet geheel genezen. Het volledige genezingsproces zal nog 4 weken duren, en wekelijks zal hij naar Cartagena moeten voor controle en behandeling, dus dat worden nog 4 voorzichtige weken.

Groetjes,

Annika

Visita Jan en Miep in Murcia

Donderdag 6 augustus, toen we terugkwamen van onze zwemtraining, stonden Jan en Miep bij ons voor de deur, die intussen al een hele reis achter de rug hadden! De katze moest alweer plaatsmaken voor de volgende gasten! Na de comida moest Bart gaan werken, en was er voor mij tijd om met Jan en Miep bij te kletsen, want het was alweer een tijdje geleden dat we elkaar gezien hadden. In de avond nog een wandeling door de wijk, en daarna kwam Bart terug van zijn werk en hebben we samen avond gegeten in casa Jaeken-Asselman :-).

Vrijdagochtend wilde ik nog een kleine fietstraining doen van een 20-tal km, als warming-up voor de triatlon van Agramon, die ´s anderendaags op het programma stond. Maar daardoor mocht het voor mij geen intensieve training worden. Jan ging ook fietsen, maar die wilde hard gaan rijden, waardoor we enkel het eerste deel hebben samengereden. Miep had ook haar fiets uitgehaald en had tijdens haar fietstocht de hardwerkende straatwerkers een buenas dias gewenst, wat heel erg gewaardeerd werd ;-). Na het fietsen werd de comida gemaakt, en rond 14 uur kwam Bart naar huis voor het middageten. In de namiddag moest ik nog wat voedingswerk doen, en ondertussen waren Jan en Miep gaan shoppen.

Zaterdag was de triatlon van Agramon, waarvan het verslag al op ons blog te vinden is.

Zondag, nadat we uitgeslapen en ontbeten hadden, gingen Jan, Bart en ik ons klaarmaken voor een fietstocht. Nadat we uiteindelijk beslist hadden welke fietstocht het ging worden, zijn we rond 13 uur vertrokken (gelukkig was het geen warme dag, want rond dit tijdstip vertrekken is normaal gesproken geen aanrader in de zomer!). De fiets-route die we gedaan hadden was een mooi rolling-hills parcour van 57 km via Churra-Santomera-Fortuna-el Fenazar-Los Valientes-Alcayna-Churra. We hebben fijn gefietst, en iedere klim heeft ieder op zijn "eigen" tempo gereden ;-)!!!! In de namiddag zijn we met z´n allen gaan wandelen bij de condomina, waarbij we een hele silouet-foto-sessie gedaan hebben bij een ondergaande zon!

Daarna zijn we gaan uit eten in het wok-buffet in de condomina, wat heel erg lekker was. Als voorgerecht sushi, als hoofdgerecht wok of a la plancha, en als nagerecht dulces en fruit. En als afsluiter de wandeling terug naar huis. Een actieve en fijne dag!

Maandagochtend ben ik met Jan gaan lopen. Aangezien we ongeveer hetzelfde tempo lopen, was dat heel fijn. Na een training van 50 minuten met trotar (joggen) en run, kwamen we goed bezweet weer terug thuis! In de namiddag zijn we met zijn allen meegegaan naar Bart zijn lab. Daar werden Jan en Miep slachtoffer van Bart zijn meetopstelling, waarbij hun "oog-kwaliteit" gemeten werd in termen van defocus, astigmatisme, coma en andere hoge orde aberraties. Maar voordat de metingen gedaan konden worden, moest er eerst een gebitje gemaakt worden:

Na de schokkende resultaten (grapje!) van de uitgebreide analyse verlieten Jan en Miep het lab, maar ze waren wel een kunstwerk rijker!

Daarna is Bart zijn looptraining gaan doen, en heb ik samen met Jan en Miep geshopt in de Alcampo. Het winkelen werd zeer uitgebreid gedaan, waardoor Bart zelfs voor ons thuis was.

Dinsdag was alweer de laatste dag van Jan en Miep in Murcia. In de ochtend werd de camper weer ingeladen en zat de vakantie er voor hen jammergenoeg alweer zo goed als op... Bart en ik vonden het althans jammer dat het bezoek zo kort was, met Jan als fijn trainings-maatje en Miep als gezellig babbel-maatje. De katze had intussen knuffel-vriendjes gemaakt met Jan,

maar was toch ook wel weer blij dat ze terug plaats kon nemen op haar stoel.

Groetjes,

Annika

Triatlon Agramon

Een pech-triatlon voor mij... zelfs de publicatie van dit verslag gaf problemen, waardoor ik het nog een keer allemaal overnieuw mocht doen. Dus hier voor de tweede keer...

Na een weekje buikgriep, kon ik donderdag toch weer beginnen met trainen. Aangezien het zwembad van de universiteit nu dicht is, gingen we voor de tweede keer naar JC1 voor een "relaxte" zwemtraining. Aangezien het bad 2 banen minder telt dan het zwembad van de universiteit van Murcia en de banen aanzienlijk smaller zijn, is het zwembad al snel vol. We hebben toch onze meters en techniekoefeningen kunnen doen, maar een relaxte training was het niet. Normaal gesproken hou ik de dag voor de wedstrijd rust, maar omdat ik de afgelopen week nog niet op mijn fiets had kunnen zitten omwille van de buikgriep, ben ik vrijdagochtend toch nog even voor een 23 km op mijn fiets gesprongen met mijn nieuwe fietsbroek (wat tevens ook mijn eerste fietsbroek is, want normaal doe ik altijd een triatlonbroek aan. Het was toch wel even wennen met een dikke pamper aan!).

De zaterdagochtend (ochtend van de wedstrijd) werd gevuld met alle gebruikelijke voorbereidingen en het klaarleggen van de spullen. Na het middageten en onze 20-minuten-siesta zijn we om 15 uur vertrokken naar Agramon, gevolgd door Jan en Miep in de camper. Zoals gewoonlijk kon Jan niet volgen (evenals op de fiets....hihihi.....;-)!!!), .....

De triatlon van Agramon is een sprint afstand. Eerst wordt er 750 meter gezwommen in een embalse. Daarna moet je je loopschoenen aandoen in de eerste wisselzone aan het embalse, om vervolgens 500 meter onverhard en stijgend naar de tweede wisselzone te lopen. Daar pak je je fiets om te beginnen met een 1 km supersteile klim, gevolgde door een rolling-hills-parcour naar het dorp. Eenmaal het dorp gepasseerd, volgt er nog een berg, die je daarna ook terug afdaalt naar Agramon. In het dorp is de derde wisselzone waar de loopschoenen staan, om vervolgens 5 km te lopen tot de meta.

Het was raar weer vandaag. Het zag er zelfs naar uit dat het zou kunnen gaan regenen. De lucht was donker en het was rond de 31 graden.

In Agramon aangekomen was daar al heel veel volk. Snel de auto geparkeerd, dorsalen ophaald en fietsversnellingen gecontroleerd. Intussen waren Jan en Miep ook gearriveerd.

Bart had besloten om naar het embalse te fietsen als warming up, samen met Jan. Ik zag dat niet geheel zitten, en had mij laten vervoeren door de autobus van de organisatie. Dit betekende wel dat ik mijn fietsje moest afgeven, en deze werd dan met een camion naar het embalse vervoerd. Dat vond ik niet zo fijn, want ik was bang dat mijn fiets dan beschadigd zou worden. Maar uiteindelijk toch maar de gok gewaagd, in de hoop dat alles goed zou gaan.

Toch nog maar eens controleren of het wel allemaal zorgvuldig gebeurde....

Intussen was Anne Schlierbach (Duitse triatleta die in Andalusia woont, en volgend jaar in het vrouwenteam van CT Aguilas gaat starten!) ook aangekomen, en die zag het ook niet geheel zitten om haar Cervelo fiets op de camion te zetten.

Uiteindelijk had zij het voor elkaar gekregen om naast de camion-chauffeur te gaan zitten, zodat ze haar fiets perfect in de gaten kon houden!

Daarna had ik de wisselzone in het dorp ingericht, en even bijgekletst met Ana Lopez. Vorig jaar hadden we hier ook beide geraced. Ana was toen eerste geworden, en ik derde, en ze had toen met de nodige voorsprong gewonnen, jaja, 11 minuten voorsprong. Ana Lopez is natuurlijk ook niet de eerste de beste. Zij zit in de spaanse sub23 triatlon selectie en heeft al de nodige internacional wedstrijden gedaan. Hier verscheen ze totaal ongetraind aan de start (dit zijn haar woorden!)

Daarna nog even controleren of ik al mijn spulletjes had, en toen was ik klaar om de bus in te gaan.

En ik was niet de enige die ervoor had gekozen om met de bus te gaan...

Nadat ik met de bus vertrokken was, ging Bart met Jan op de fiets naar het embalse.

Alles was goed en volgens tijdsplanning verlopen. Bij het embalse aangekomen, stond mijn fietsje daar, en kon ik mijn wisselzone inrichten. Intussen was Bart ook aangekomen met de fiets, en waren we samen naar het embalse gegaan om onze loopschoenen daar in de wisselzone te plaatsen en te gaan inzwemmen. Er zat niet zoveel water in het embalse als vorig jaar, maar het was ok. Het water was best fris en in combinatie met de wind was het zelfs best koud, maar dat vond ik niet zo erg. Na deze snikhete zomer verlangde mijn lichaam naar verfrissing! De vrouwen kregen de eerste start, en de mannen mochten 5 minuten later van start gaan.

Er waren 22 vrouwen, en er was hoog niveau (dat had ik al gezien in de inschrijflijst). Toen het startschot gegaan was, nam Ana Lopez direct de eerste positie in, en heeft deze behouden tot aan de meta. Daarna volgde een groepje van 4 vrouwen, waaronder Elena Garcia Diaz, Patricia de la Llave Herron, Claudia Lopez Lopez en ik. Tot aan de eerste boei zwom ik voorop met een van hen naast mij, en met Elena letterlijk op mijn voeten. Na de eerste boei nam ik de leiding, met de 3 andere vrouwen achter mij. Het zwemmen was goed verlopen. Uit het water komen was zeer vervelend, want er lagen allemaal dikke stenen. Nadat ik mijn loopschoenen aangedaan had, begon de 500 meter run naar boven. Dat was zwaar, en omdat lopen niet mijn beste onderdeel is, kwam ik als laatste van mijn zwemgroepje in de tweede wisselzone aan. Snel mijn fietsje gepakt om vervolgens aan de steile klim te beginnen. Halverwege de klim hoorde ik een raar geluid aan mijn fiets, maar toch maar doorgefietst. Boven aangekomen met een superhoge hartslag, volgde er een bocht naar rechts. Bij het nemen van deze bocht begon heel mijn fiets te zwanken, en had ik het idee dat mijn hele fiets uit elkaar ging vallen. Ik kon de bocht niet nemen, en voelde dat ik alleen maar rechtdoor kon rijden. Ik wist me gelukkig op tijd tot stilstand te brengen, want ik zag me al naast de weg belanden... gelukkig was dit niet gebeurd. Ik keek naar mijn fiets en toen zag ik dat mijn achterband plat stond.... shit...:-((((... einde wedstrijd. Ik ben naar de autobus gewandeld die de vrijwilligers naar het embalse vervoerd hadden, om een terugrit naar Agramon te organiseren. Nadat de laatste triatleten eindelijk gepasseerd waren, kon ik met de autobus terug naar het dorp, waar Bart intussen al gefinished was.

De mannen (216 in totaal) kregen het start-schot 5 minuten later. Ook bij de mannen was er hoog niveau aanwezig. Bart zat in een grote zwemgroep van ongeveer 20 mannen. Er werd hard gezwommen en Bart was tevreden over het zwemonderdeel. In de 500 meter run naar de tweede wisselzone had Bart een 15-tal seconden verloren op de eersten van zijn zwemgroep, en omdat Bart ervoor had gekozen om zijn fietsschoenen aan te doen in de wisselzone (het fietsparcour begon direct met een steile klim, waardoor de opsprong heel lastig werd) had hij nog meer tijd verloren. Ongeveer in 20e positie begon Bart aan het fietsonderdeel. Terug van weggeweest, begint hij aan zijn sterkste onderdeel. Het parcour stond op zijn buik geschreven: rolling hills, SIN drafting (zonder stayeren). Al op de eerste steile klim begon Bart de eerste mannen in te halen, en daarna volgden er nog velen. Op de foto hieronder passeert Bart het dorp, en op dat moment haalt hij de derde vrouw in van het uiteindelijk vrouwen-podium.

Bart voelde zich sterk op de fiets en dat was ook te zien aan het resultaat want als 6e komt hij de wisselzone in, in het dorp!!

Daarna kon hij met de run beginnen. Bart had geen series meer getraind, en daardoor was hij wat snelheid verloren. Desondanks liep hij een 17:09 op de 5km en kwam hij als 8ste over de meta! Een heel goed eind-resultaat in dit deelnemersveld, met een super-prestatie op de fiets!

Zoals gewoonlijk werd er na de wedstrijd bijgebabbeld met de andere triatleten, gevolgd door de spullen op te halen in de wisselzone en alles de auto in te laden.

Na de prijsuitreiking zijn we met Jan, Miep en Anne naar de cena gegaan. Dat was heel gezellig en het eten was ook heel lekker. We kregen ensalade murciana met brood, tapas, fruit en drinken. Je zult het niet geloven maar voor het eerst deze zomer had ik kippevel van de kou. In Agramon koelt het namelijk net iets meer af in de avond dan in Murcia, het was daar nog maar 22 graden! Nadat we afscheid genomen hadden van Anne waren we rond 23 uur richting huis gereden. Na 45-50 minuutjes hoorden we de katze al luidkeels miauwen, die was al bang dat we niet meer terug zouden komen. Na een korte knuffel met de katze, snel onder de douche en in bed. Het opruimen van de wedstrijdspullen moest maar tot morgen wachten, daar was het nu te laat voor geworden...

Hasta pronto!

Annika

Triatlon Blanca

Hola!

Na het bezoek van Eva en Frank, stond de triatlon van Blanca op het programma. Ik keek niet echt uit naar deze wedstrijd, want vorig jaar had ik dit niet als een fijne wedstrijd ervaren; er stonden me nog precies 4 dingen bij: "rennen" door een rio zonder water en veel stenen, stijle hellingen lopen, hitte en afzien.

Ook dit jaar zou het niet koud zijn in Blanca, de voorspellingen waren 37 graden (en dat betekent 37 graden in de schaduw). De ochtend voor de westrijd voelde ik me allesbehalve fit om te racen. De vorige dag was ik in huis gevallen, doordat ik was uitgegleden in een plasje water dat in de kamer lag. Door de val was mijn hele rechter arm stijf en ook mijn nek en schouders, omdat ik daarmee de val had opgevangen. Door de warmte en misschien toch ook een buikvirus dat nu heerst, had ik de vorige dagen een beetje last van mijn buik en de ochtend voor de wedstrijd had ik de nodige keren op de wc gezeten. Conclusie: ik was niet topfit.

De weerspellingen waren in ieder geval juist, want toen we naar de wedstrijd reden om 16 uur was het inderdaad zonnig en 37 graden. In Blanca aangekomen, hadden we gelukkig een parkeerplaats in de schaduw gevonden. Nadat we onze dorsalen hadden opgehaald, zijn we gaan inrijden. Er zat gelukkig wat wind (een warme wind), maar deze zorgde toch voor een beetje afkoeling. De fietsparcour was mooi, maar het asfalt was spekglad, waardoor er toch voorzichtig gereden moest worden, want het was een technisch rolling-hills parcour langs de rio van Blanca. Na het inrijden hebben we de wisselzone ingericht en zijn we naar de startplaats gewandeld. De start was 850 meter van de wisselzone, want er moest stroomafwaarts gezwommen worden in de richting van de wisselzone, om vervolgens 20 km rolling hills te fietsen, en daarna 5,2 km te lopen met 3 steile hellingen naar boven en naar beneden.

Omdat het vorig jaar onmogelijk was om fatsoenlijk te zwemmen en er stukken gelopen moesten worden, doordat er niet voldoende water in de rio zat, had ik besloten om de waterschoentjes van Eva aan te doen. Het water van de rio was lekker fris, waardoor mijn lichaam wat tot rust kon komen. De mannen kregen de eerste start en de vrouwen mochten 3 minuten daarna vertrekken.

Bart had deze week al aangegeven dat hij klaar was om te racen en dat is in Blanca ook gebleken! Direct na de start zat hij in een zwemtreintje met Cesar voorop, David Zamora erachter, en daarna Bart. Het zwemmen ging goed en als 3e kwam Bart samen met Cesar, David Zamora en Jose uit het water. Op de fiets kon David Zamora niet volgen en zat Bart in het kopgroepje met Cesar en Jose. Hier kon Bart niet om klagen. Beide mannen lopen slechter dan Bart, dus Bart koos ervoor om hard te fietsen, waardoor de tweede fietsgroep niet kon bijrijden. In de tweede fietsgroep zaten lopers en die wilde Bart er niet bij hebben. Bart heeft de hele fietsrit op kop gereden en ook hard gereden. Bart zag dat de tweede fietsgroep niet kon bijrijden en had daardoor in het laatste deel minder hard gereden, omdat het superheet was en hij voelde dat ook in zijn buik. Uiteindelijk kwam het 3-tal samen de wisselzone in, en kwam Cesar als eerste de wisselzone uit. Na 200 meter kwam Bart hem voorbij, en nam de eerste positie in. Deze plaats heeft hij niet meer losgelaten en als EERSTE kwam Bart over de meta!!!!

Drie minuten na de mannen, gingen de vrouwen van start (er waren veel vrouwen). Na de start ging Mabel direct aan kop, want die kende de stromingen van de rio goed. Ik probeerde Mabel te volgen, maar dat lukte niet, want de waterschoentjes werkten toch als een rem. Mabel ging aan kop met de zwemster van Costa Calida, en daarachter kwam ik. Deze keer was er wel voldoende water in de rio, en kon het zwemparcour volledig gezwommen worden. Door de waterschoentjes had ik niet zo goed kunnen zwemmen als normaal, maar ik was wel vlot het water uit kunnen lopen. Uiteindelijk ben ik als 3e op de fiets gesprongen, met Barbara vlak achter mij. Al snel had ik de zwemster van Costa Calida voorbijgereden, en zat ik met Barbara opgescheept (een wielrenster). Barbara liet mij het eerste stuk vooroprijden, en alle technische stukken begon zij eraan te trekken. Hiermee was ik niet zo blij, want het putte mij gigantisch uit. Ik heb hier 10 km aan meegedaan en daarna heb ik haar laten gaan. Door de warmte en mijn onstabiele darmen, leek het me verstandiger om mijn eigen constante tempo te rijden, in plaats van een spelletje te gaan spelen met continue versnellingen en vertragingen. De tweede 10 km heb ik in mijn eentje gereden, wat me een stuk beter afging. Ik had de achtervolgsters in de gaten gehouden, en als ik zonder maag- en darmkrampen aan de run zou kunnen beginnen, zou er een derde plaats moeten kunnen inzitten. Mabel en Barbara waren weg, dus een eerste en tweede plaats zat er niet meer in. Het fietsen was goed gegaan, en met een goed gevoel kon ik aan de zware run beginnen. De eerste ronde ging goed, en ik had de nodige mannen voorbijgelopen, omdat ze geen rekening hadden gehouden met de hitte. Ook op de fiets waren er de nodige mensen gevallen, omdat ze de hitte niet onder controle hadden. Doordat ik continu mensen heb ingehaald, gaf me dat extra motivatie. Ik had mijn lichaam tijdens de wedstrijd ook goed verzorgd en was niet te diep gegaan. In de run hadden ze ijskoud water voorzien, waarvan ik iedere ronde een beetje dronk en over mijn hoofd, nek en borst gooide, waardoor mijn lichaam zich kon koelen. Deze truck pas ik altijd toe onder dit soort omstandigen, en mijn lichaam reageert daar heel goed op. Zonder verdere problemen heb ik mijn 5,2 km run kunnen afleggen en heb ik mijn derde positie kunnen behouden, en dus kwam ik als DERDE over de meta! Totaal onverwacht, want in de ochtend was er toch verschillende keren door mijn hoofd gegaan dat ik er toch een kans zou zijn dat ik door de omstandigheden niet zou finishen.

Voor ons beide een totaal superverlopen wedstrijd!!!!! Bart mocht na de wedstrijd nog een tv-interview afleggen!!! Bart twijfelt of dat ze begrepen hebben wat hij gezegd heeft, maar hij heeft althans met veel enthousiasme vertelt over zijn race in Blanca! (aanvulling van Bart: Ze zullen het waarschijnlijk met ondertiteling moeten laten zien, maar toch maar weer mooi een interview in het Spaans gedaan!!) Na de wedstrijd was er vanalles voorzien qua drinken, fruit en eten. Ook was er nog een loterij, waarin Bart een decoupeerzaag gewonnen heeft van Black & Decker. En daarna volgde er een schitterende prijsuitreiking waarin Bart een superzware beker heeft gewonnen van 3,3kg. Een echt kunstwerk!!

Nadat we met al onze triatlon-amigos gepraat hadden, verlieten we, zoals gewoonlijk als laatsten de wedstrijdplaats. Om 22 uur zijn we richting huis gegaan, waar we onze spulletjes hebben uitgepakt, terwijl de pizza´s in de oven zaten. De katze was ook van de partij toen we thuis kwamen, en was ook blij met de overwinningen, want de prijzen zorgden toch alweer voor enkele maanden brokjes-zekerheid :)).

Un saludo,

Annika