Duatlon van Fuente Alamo

Hola,

Met enige vertraging dan toch een verhaaltje over het weekend. Zaterdag stond de duatlon van Fuente Alamo op het programma en zondag werd het een uitstapje naar de Sierra Espuna, waar we sinds lange tijd niet meer geweest waren.

Ik zal maar beginnen bij het begin, de duatlon.

Het was een iets langere dan normaal, namelijk 7-30-3.5, maar in tegenstelling tot Caravaca was het geheel vlak, maar dan echt heel vlak, niet eens een brug. Maar we kunnen er beter aan gewoon worden, want de rest van de duatlons in Murcia zijn van hetzelfde.

We waren alleszinds op tijd vertrokken, zodat we ook een van de eerste waren om onze startnummers op te halen. We waren er op hetzelfde moment als een van Annika haar concurrenten, Radka, die eigelijk al direct haar geld had kunnen vragen. Als Europees kampioene duatlon had ze niet veel concurrentie te verwachten vandaag.

Tot grote ontgoocheling kwam ik er al snel achter dat het wedstrijd t-shirt een roze t-shirt was. Aangezien ik dat hoor aan te houden tot de volgende wedstrijd werd ik daar niet echt vrolijk van. Gelukkig dat we weer snel een andere wedstrijd hebben.

Het weer was alleszinds helemaal omgeslagen ten opzichte van een week eerder. Aan temperaturen van dik boven de 25 graden is toch wel weer even wennen. Aangezien we mooi op tijd waren hebben we rustig alle spullen uitgepakt en zijn Annika en ik nog even wat gaan inrijden. We hadden al direct door dat er ook weer wind was, maar daarvoor staat Fuente Alamo bekend. Annika heeft de eerste helft van het parcour gedaan, ik heb de ronde 1 keer gereden (een 10 tal kilometer als normaal). Het gevoel in de benen was niet geheel slecht, maar ze hadden ook al beter gevoeld. Bij Annika ging het allemaal ok, en ze had ook geen zenuwen (dit is een letterlijke citatie van Annika!!). Ondanks dat het er weer naar uitzag dat we vertraging zouden oplopen, waren we zeer goed op tijd gestart. De mannen kregen een lichte voorsprong voordat de vrouwen er achter aan kwamen. Aangezien het begon met 7 kilometer, lag het tempo een beetje lager dan normaal. Het lopen ging naar mijn gevoel best goed. Twee lopers waren er van door, maar nooit te ver om ze op te fiets te pakken (tenminste dat was mijn gedachte op dat moment). Net binnen de 22 minuten kwam ik in de wisselzone vergezeld met de almeria man, die al met zijn outfit aangaf dat hij niet echt veel wou doen vandaan.

En dat bleek ook al direct op de fiets. Ik had nog proberen om snel te wisselen om hem eventueel daar achter te laten, maar hij was ook rap. Het duurde niet lang voordat ik de eerst volgende loper had ingehaald. En toen begon het spelleke. Het enige wat mijn twee mede fietsers konden doen was in mijn wiel hangen. Ik had geprobeerd om ze eruit te krijgen door een demarage na een bocht, maar aangezien dat het allemaal zo vlak was als een pannenkoek, en toch wel wat wind stond en mijn benen nog niet bepaald hersteld waren van de run, was het me niet gelukt. Dus was ik maar overgegaan naar de tweede optie, namelijk proberen niet te veel te doen en er voor te zorgen dat ik even achter hun kon rusten. Maar dat was me niet gelukt, als ik vertraagde deden zij dat ook en na 10 kilometer met die twee in mijn kont, zag ik dat er ook een derde bij was gekomen. Dat is een ex-prof wielrenner van Kelme, die dat allemaal had aanschouwd en natuurlijk al helemaal in zijn nopjes was toen hij dat zag. Hij heeft daar een paar minuutjes gehangen om dan 1 keer explosief te demareren. Aangezien ik nog geen seconde even had kunnen rusten zat het voor mij er niet in om de demarage te dichten, en de twee die in mijn wiel hingen, hebben het heel even geprobeerd, maar hadden dan als snel beslist om de poging te staken. Dus in plaats dat we even hadden samen gereden om de eerste te pakken, die aan normale snelheid direct gepakt zou geweest zijn, kwam het er dus op neer dat we de eerste dus niet te pakken hadden, en dat er dan ook nog iemand anders voor zat. In de tweede ronde heb ik nog een paar keer geprobeerd om ze kwijt te spelen, maar het is me nooit gelukt. En in de derde ronde heb ik niets meer gedaan om mij toch nog een beetje voor te bereiden voor de laatste run. Ik had de slechtste kaarten in handen omdat het beide zeer goede lopers zijn, en dat bleek al snel. Ik had een zeer snelle wissel waardoor ik een 10 tal seconden had genomen, maar Emilio liep me voorbij na kilometer 1 van de drie en een half, en de almeria man kwam me in de laatste kilometer voorbij. Ik heb nog geprobeerd om bij te blijven maar bij zijn tweede versnelling heb ik hem moeten laten gaan. Dus uiteindelijk een vijfde plaats. Ik kan zeer te vrede zijn over mijn looptijd, maar mijn fietstijd was belabberd slecht, bijna 3 minuten trager dan vorig jaar. Eindgevoel was toch negatief met name over de manier waarop het gegaan was.

Annika was slim aan de wedstrijd begonnen, als ervaren atlete ondertussen, was ze met een goed tempo van start gegaan om daarna de slachtoffers van overmoed een voor een voorbij te gaan.

Na een tevrede eerste run, duurde het niet lang voordat ze Pili, een loopster die in de eerste run altijd voor is, te pakken had. Op de fiets heeft ze nog stevig zitten doorrijden, want in de laatste ronde heb ik nog geprobeerd om haar voorbij te rijden. Dat was dan wel gelukt, maar snel liepen we niet uit. Op de fiets heeft ze alleszinds nog vriendjes gemaakt. Een aantal mannen die ze had voorbij gereden, waren best tevrede dat ze, ondanks dat het verboden is, bij haar konden stayeren. Ze hadden alleszinds al direct geinformeerd of Annika de volgende wedstrijd ook weer komt!

Aangezien ze haar positie al veilig had gesteld op de fiets (een vijfde plaats), waren de laatste drie en een halve kilometer eerder een formaliteit. Een mooi resultaat aangezien ze haar grootste concurrenten allemaal dik had achter gelaten.

Tijdens de ceremonie protocolair hadden we nog even de gelegenheid genomen om met Radka te praten, een vriendelijke Tsjechische prof altete.

Ze is 24 jaar en woont nu tijdelijk in Granada om te trainen. Ze is zich aan het voorbeiden op triatlon en we kunnen haar alleszinds nog in de meeste wedstrijden verwachten tot zeker half mei of zo. Verder hebben we nog even zitten praten met Barbara en Alberto en de hele kroost.

We hadden hun dit jaar nog maar nauwelijks gezien, dus dat was best leuk. Na nog een beetje genetwerkt te hebben met de rest van het duatlon-triatlon wereldje zijn we teruggekeerd naar Murcia.

Zondag ochtend was het stralend weer, en we waren aan het twijfelen tussen gaan wandelen of te gaan fietsen. Als gevolg van de beroerde fietstocht van gisteren had ik meer behoefte aan wandelen. In de late voormiddag zijn we richting sierra espuna gereden, volgeladen met drinken eten en de kindjes. We hebben bij het visiterscentrum geparkeerd en waren alleszinds niet de enige die vandaag naar de sierra espuna wilden gaan. We beginnen al echt spaans te worden aangezien we van nature al beginnen aan te voelen waar we naar toe moeten!!! Het enige verschil was dat we daar dan net een paar meter verder gingen wandelen.

We waren van plan om een loep te doen, die bij het visiters centrum begon, langs El Berrio, naar boven, om dan weer af te dalen. In totaal toch een wandeling van bijna 6 uur (inclusief een half uurtje middag pauze om onze boterhammetjes op te eten met uitzicht over de vallei,

stilte en een lekker zonnetje). Het laatste uurtje had Annika het wel een beetje gehad, maar aangezien het enkel nog berg af was, viel dat allemaal nog wel mee. De temperaturen waren toch al weer behoorlijk gedaald, en we waren blij om weer bij de auto te zijn. Daar hebben we nog wat gegeten voordat we terug huiswaards keerden.

Dat was het dan weer.

Bart